Kinderspel

Zojuist het rapport 'Nieuwe vormen van reclame anno 2009' van ReclameRakkers gelezen. De tranen staan mij in de vaderlijke ogen.

Ik ben niet mordicus tegen kinderreclame. Okee, ik heb ooit op een borrel geroepen dat kindermarketing wat mij betreft direct na vrouwenhandel komt, maar toe was ik net vader geworden.

We gaan evenwel een grens over als reclame niet meer als zodanig herkenbaar is. Zeker waar het kinderen betreft. Het rapport geeft voorbeelden. Huiver even mee:

- Op spelletjesportals zijn spelletjes die geen ander doel hebben dan het verzamelen van gegevens van de (piepjonge) speler. Bij voorkeur de adressen van je vriendjes, zodat die ook gespammmed kunnen worden. Gelukkig speelt maar 73% van 6-12 jarigen op zulke portals.

- Bedrijven staan met een eigen Avatar op je virtuele kinderspeelplaats. Sorry, maar de kinderlokkers waar mijn ouders bang voor waren, waren tenminste nog als volwassene te herkennen.

- H&M hebben op Hyves 21.600 vrienden. Dat zijn vast niet allemaal kinderen. Maar de vraag is natuurlijk hoeveel wèl. En hoe je kinderen die vriendschap ervaren.

- Deze zelfverklaarde Rabo-fan moest even iets wegslikken toen hij las dat 'Rabobank Yvette' jonge meiden advies geeft bij het uitgeven van hun geld aan virtuele kleding.

- Behavioral targetting: computers leggen het online gedrag van uw jonge spruit vast om hem / haar daarna met relevante (cursivering LH) online aanbiedingen te benaderen.

- Het is daarin trouwens mogelijk je kinderen buiten de site te achtervolgen. Gedrag op de ene site wordt gebruikt om ze op een andere site te benaderen.

- Profile targetting: je kinderen laten een schat aan persoonlijke gegevens achter: leeftijd, woonplaats, geslacht, aangevuld met hobbies, vriendjes en vriendinnetjes alsmede alles waar hun spel hen brengt.

En dan is er het Habbo Hotel. Daar kun je als basisscholier je zakgeld kwijt aan virtueel meubilair op je virtuele kamer om indruk te maken op je virtuele vrienden. Ik heb ingelogd als 10 jarige en kan met een vaste telefoon tot maar liefst ?12,80 per maand aan Habbo Credits kopen. ?Oeps, dat moet zijn: per week!

Dat zijn volgens mij flinke bedragen. Want welke 10 jarige heeft ?57,60 per maand te besteden? Gelukkig is de Postbank aanwezig om je jonge spender in het financieel verkeer te begeleiden.

Het rapport stelt: "Sociale netwerken vormen voor adverteerders een ideale plek om hun doelgroep te bereiken" (p 10). Om vervolgens te observeren dat de leeftijd waarop kinderen deelnemen aan social media nog steeds daalt.

Begrijp mij goed: ik ben niet tegen kinderen die op jonge leeftijd het internet ontdekken. Vroeger waren stripverhalen het Sodom en Gomorra, terwijl ik Asterix en Obelix nog steeds zie als onderdeel van mijn intellectuele bagage. Ik denk dat Pokémon net zoiets is voor mijn zoon van 7.

Ik verzet mij dan ook niet tegen uitwassen als Habbo Hotel. Ouders die dat hun kinderen willen toestaan, moeten dat vooral zelf weten.

Ik heb ook geen morele problemen met marketinginspanning naar kinderen an sich. Sinds Flipje proberen we kinderen met amusement voor ons marketingkarretje te spannen en daar zijn ook heel leuke dingen uit voortgekomen.

En die zijn er in de nieuwe social media ook. Ik denk dat menig kind enorm in creativiteit wordt gestimuleerd door wedstrijden waarin ze een zelfverzonnen commercial kunnen uploaden. Je eigen T-shirt maken: wie wil dat niet.

Maar er zijn wel grenzen. Bedrijven die zich als kind vermommen gaan zo'n grens over. Marketeers die kinderen bespioneren en achtervolgen met state-of-the-art infiltratie technieken, net zozeer. Het ontluikend sociaal gedrag van kinderen (populariteit, pesten etc) gebruiken om ze hun zakgeld op sites aan nullen en enen uit te laten geven is op z'n zachtst gezegd questionable.

Ik begrijp dat bedrijven onder druk van de markt werken. En als je concurrent het doet, wordt de verleiding erg groot mee te doen. Ik roep niemand op om zijn of haar baan op te zeggen. Maar misschien kunnen we het er onderling eens over hebben.

Daarom wat stellingen:
- Bedrijven hebben in dezen geen eigen morele verantwoordelijkheid. Die ligt volledig bij de ouders.

- Voor kindermarketing gelden dezelfde ethische beperkingen als in volwassenenmarketing.

- Het is goed dat kinderen al zo vroeg mogelijkworden blootgesteld aan professionele marktbewerking. Daar leren ze van.

Laat horen.