Kijk mij eens overladen worden met complimenten!

Borstklopperij op Twitter. Ik stoor me er al een tijdje aan. Van die marketing- en communicatiemensen (vaak aan bureauzijde) die uitsluitend berichten retweeten waarin ze zelf positief genoemd worden. Af en toe spoelt er een ware tsunami van egoretweets over mijn timeline. Maar waarom, in ’s hemelsnaam?

Helaas hebben we geen rechten meer op deze afbeelding
Adformatie

Noem me een idealist, maar ik geloof in waardecreatie en houd ervan om mensen te helpen. Daarom beantwoord ik gezondheidsvragen op platforms als , verbind ik mensen met elkaar via Twitter of post ik zelf blogs, zoals hier op molblog. Niet alles wat ik doe voegt waarde toe voor al mijn volgers, maar ik hoop dat ieder zijn deel krijgt. Als je me een compliment geeft voor een blog of antwoord, ben ik daar blij mee en dat laat ik je weten. Want iedereen vindt het fijn om een thumbs-up te krijgen. Toch?

Complimenten delen
Mijn stelling is dat een compliment dat ik ontvang weinig toevoegt aan de timeline van mijn volgers. Ik zeg daarmee niet dat je nooit complimenten mag delen. Als je een leuke blog of column hebt geschreven en daar complimenten over krijgt, kun je die prima retweeten. Bij voorkeur met een linkje naar je blog.

Egotweets of social proof
Sommige mensen bezorgen je een overkill aan egotweets. Of , zo je wilt. Alhoewel, het retweeten van een schouderklopje is niet hetzelfde als social proof. Het compliment dat iemand anders je publiekelijk geeft, is social proof. Jouw delen van een compliment is hooguit een extensie daarvan. Maar in mijn ogen vooral een platte egotweet.

Wel of niet doen?
Ik had hierover een aardig gesprek met Rijn ‘’ Vogelaar (volg die man!). Is het niet erg Amerikaans om iedere schouderklop uit te vergroten? Of is dit de Nederlandse bescheidenheid waarmee we onszelf klein houden? En wanneer vinden jullie het wel of niet okee om complimenten te sharen met je volgers? Ik ben erg benieuwd naar jullie mening.

Advertentie