Premium

Mischa Rozema: ‘Mijn referentiekader eindigt niet bij Maastricht’

Mischa Rozema (PostPanic) maakte vooral commercials, maar richt zich steeds meer op feature films en series.

Mischa Rozema
PostPanic
Ooit vertelde je dat je vroeger dagen aan het ­o­efenen was op je gitaar, soms meer dan acht uur per dag. ‘Ik ben altijd overambitieus geweest en leg de lat ­belachelijk hoog’, zei je. Is die focus belangrijk voor jou?
MR:

‘Ik kan een enorme passie voor iets hebben en dan kan ik het ook niet loslaten. Ik maak het altijd heel erg moeilijk voor mezelf; ik wilde toen wereldkampioen gitaarspelen worden.

'Ik ging bijvoorbeeld stukken van Steve Vai en Joe Satriani uitzoeken. Dat had ik ook met honkbal, dan moest ik gelijk bij de Yankees gaan spelen. En dat is nog steeds zo, ik ben eigenlijk nooit tevreden over mezelf.’

Advertentie
Tijdens je multimedia-opleiding aan de HKU ontdekte je je huidige passie?
MR:

‘Beeld- en mediatechnologie heette dat. Het stelde niet zo bar veel voor, maar ze hadden heel veel apparatuur waar we leuke dingen mee konden doen.

'We zaten net in het tijdperk dat video eruit ging en digitaal erin kwam. En dat was erg spannend. Ik was van origine grafisch vormgever en heb een jaartje industriële vormgeving gedaan. Bij die opleiding kwam alles een beetje bij elkaar.’

Als regisseur werk je met verschillende specialismen ­samen. En je moet overal wat vanaf weten, alles met ­elkaar verbinden Je hebt dus eigenlijk een ultiem ­creatief vak. Had je ook iets anders kunnen worden?
MR:

‘Ik kan me niet voorstellen wat dat dan zou moeten zijn. Ik denk echt dat ik het gevonden heb: dit ga ik doen tot ik er dood bij neerval. En ik vind inderdaad dat elke filmmaker van al die dingen verstand moet hebben.

'Maar daarna moet je ook kunnen loslaten. Er zijn duizenden directors of photography die beter met een camera zijn dan ik, dus waarom zou ik dat zelf gaan doen? Het allerbelangrijkste is dat je het overzicht houdt, maar dan ook tot in het kleinste detail.’

Dat loslaten waar je het over hebt, word je daar beter in naarmate je ouder wordt?
MR:

‘Op een bepaalde leeftijd had ik een sterke bewijsdrang om dingen zelf te doen. Maar dat betekent ook dat je up-to-date moet zijn met alle software. Toen heb ik gezegd: daar zit mijn kracht helemaal niet.

'Als je los kunt laten, dan kun je je focussen op het beginproces, dat witte vel papier, het schrijven, het schetsen, het in je hoofd afmaken van die film. Als het idee in mijn hoofd af is, is het alleen nog maar een kwestie van communiceren.’

Wordt dat communiceren ook makkelijker naarmate je steeds betere specialisten om je heen verzamelt die aan een half woord genoeg hebben?
MR:

‘We (Rozema en medeoprichter Jules Tervoort, red.) zijn met PostPanic nu 21 jaar bezig en in die 21 jaar hebben we een fantastische groep talenten bij elkaar gekregen die inderdaad aan een half woord genoeg ­hebben, die exact weten waar mijn gedachten naartoe gaan.’
 

Bestaat er niet het gevaar dat je met die mensen te veel in je comfortzone blijft?
MR:

‘Ik ben niet bang voor comfortzones. Ik schop mezelf elke keer weer een andere comfortzone uit. Daar zul je me nooit op betrappen, dat ik dingen maak die ik al een keertje heb gedaan heb.’
 

Sundays
Ik wil het even hebben over de film ‘Sundays’. In 2004 had je voor het eerst het idee voor die film en pas elf jaar later verkocht je het Warner Bros. En toen was het nog niet eens gemaakt.
MR:

Lachend: ‘Nog steeds niet.’

Sta je er wel eens bij stil hoe lang die processen duren?
MR:

‘Dat is het metier waarin ik zit, dat het allemaal godvergeten lang duurt. En ik ben er in Hollywood achter gekomen dat het een proces van decades is. Ik heb inmiddels ook niet meer de illusie dat het snel gaat gebeuren.’
 

Ga je stuk als je je dat realiseert of denk je: er komt wel weer iets anders?
MR:

‘Ik ben er wel kapot van geweest. Je hebt er zo hard aan getrokken, zoveel in geïnvesteerd, het heeft wel even geduurd voordat dat een plekje kreeg. Het script ligt nu bij Warner en daar mogen we niet aan komen.

'Dat is zo frustrerend; mijn eigen script! Nu moet ik het dus opnieuw gaan schrijven. Maar wel met een lager budget, want Hollywood is inmiddels zo’n beetje geïmplodeerd. Die grote films bestaan niet meer. Alleen Marvel en de Star Wars-films krijgen nog 200 miljoen plus. Of lowbudgetfilms. Dus dat hele middengebied, dat bestaat eigenlijk niet meer.’

Is dat naar Silicon Valley verhuisd?
MR:

‘Ja, in Amerika kijken ze allemaal naar Hulu en Netflix. Apple stapt er nu ook in. Er wordt daar nu om zoveel content gevraagd. De risico’s worden genomen in dat nieuwe tv-landschap.

'In Hollywood zijn ze alleen nog maar op zoek naar ­franchises, zoals Star Wars, omdat dat een sure thing is, die kun je uitmelken.

'Ze branden zich niet meer aan original content. Netflix godzijdank wel. Na Sundays zijn we dus allemaal nieuwe content gaan ontwikkelen. We hebben nu zeven projecten op stapel staan, allemaal met acht episodes van een uur.’

Waar haal je tijd vandaan om dat allemaal in elkaar te draaien?
MR:

‘Ik schrijf dat allemaal niet zelf. Ik ben er wel bij, cureer het. Maar we hebben er vorig jaar behoorlijk aan getrokken om concepten te ontwikkelen waarmee we kunnen shoppen’.
 

Dan klopt jullie agent aan bij Netflix?
MR:

‘We zijn het nog een beetje aan het uitvinden. Het is een beetje het Wilde Westen. Het hele landschap is nieuw.’
 

‘2001: A Space Odyssey’ van Stanley Kubrick is voor jou zo’n beetje een ijkpunt in de filmgeschiedenis?
MR:

‘Ja, over hem kan ik wel drie weken praten. Waar moet ik beginnen?’
 

'2001: A Space Odyssey'
Is het Kubrick die je bewondert of het concept van de film?
MR:

‘Ik denk dat het Kubrick is. Zijn methodiek, hoe diep hij in zijn materie gaat, zijn details. Hoe hij films kon voorbereiden dat is niet normaal.

Voor Eyes Wide Shut bijvoorbeeld had hij een hek nodig voor een landhuis. Heeft hij een fotograaf ingehuurd die een jaar lang door Engeland alle hekken van alle landhuizen heeft gefotografeerd. Voor één shot!’
 

Stanley Kubricks 'Eyes Wide Shut'.
Hij had een hek in zijn hoofd en dat moest het worden?
MR:

‘Ja, hij heeft iets in zijn hoofd zitten en dat moet er dan zo dicht mogelijk bij komen. Ik ken dat gevoel wel, maar ik heb gelukkig internet. Ik vind het heerlijk om te struinen in Google Maps’.

Je hebt me ooit verteld dat je als research voor Sundays Mexico Stad ging verkennen in Google Maps.
MR:

‘Maandenlang. Elke ochtend een uurtje. Daar ging ik doorheen rijden. En dan keek ik waar de zon stond en hoe laat het was. En dan bekeek ik ook foto’s van die buurten.

'Ik zat eigenlijk gewoon te locatiescouten. Uiteindelijk hebben we alle locaties voor onze korte film zo te pakken gekregen.’

Ik las ergens dat 80 procent van de filmmakers ontevreden is over het Filmfonds en vindt dat de Nederlandse filmindustrie achterloopt bij het buitenland. Hoe komt het dat dat Filmfonds zo is vastgeroest?
MR:

‘Het is zo’n Nederlands systeem. Als je geld van het Filmfonds wilt, dan moet het onderwerp Nederlands zijn, de crew moet Nederlands zijn, terwijl ik denk: ik ben bij toeval in Nederland geboren verder komt het overgrote deel van mijn inspiratie uit het buitenland.

'Waarom moet alles zo Nederlands zijn om aanspraak te kunnen maken Nederlands geld? Het is te bizar voor woorden. Mijn referentiekader is de wereld en eindigt niet bij Maastricht.’

Het voelt een beetje alsof bij jou elk ­moment alles in een stroomversnelling kan raken. Voelt dat voor jou zo?
MR:

‘Al jaren. Ik ben er bijna! (Rozema lacht) Maar dat is ook een goed gevoel. Ik vind het ook fijn dat ik niet weet waar ik over vijf jaar sta met PostPanic.

'Ik wil dat niet ­weten. Mijn gezin ook niet. We vinden het wel fijn dat er altijd iets kan gebeuren. Het is een heel fijn gevoel dat dingen altijd weer anders kunnen zijn.’

Dus je bent meer bezig met de ‘journey’ dan met de ‘destination’?
MR:

‘Ja, uiteraard. Maar je moet wel een ­destination hebben, wil je een journey ­kunnen maken. Die journey is een heel mooie rit tot nog toe. Maar hij moet nog veel mooier worden.’  

 

In de serie Creative Achievers gaat Wouter Boon op zoek naar de geheimen van creatief succes. Luister hier naar het volledige interview.

premium

Registreer en probeer 1 maand gratis

Om dit artikel te kunnen lezen heb je een Premium account nodig. Registreer nu en probeer de eerste maand gratis.

Probeer 1 maand gratis Abonneer direct

Plaats als eerste een reactie

**Bold** _italic_
Uw emailadres wordt uitsluitend gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is alleen zichtbaar voor de redactie.
Advertentie