Purpose of poen? Waarom het wringt bij Tony's Chocolonely en De Correspondent

Als je écht impact nodig hebt, moet je de grote schaal der dingen opzoeken. Alleen pikt het publiek dat niet altijd.

Henk Jan Beltman tijdens het jaarFAIRslag
Tony's Chocolonely

De twee bedrijven die mij de afgelopen week opvielen waren Tony’s Chocolonely en de Correspondent. Bij beide bedrijven kreeg ik het gevoel dat iets anders in de bedrijfsvoering belangrijk geworden was: geld. Onvermijdelijk als je schaalgrootte wil realiseren. Maar bij het publiek wringt het. En het is maar de vraag of dat terecht is.

Advertentie

Waar richt je het vizier op?

Want wat was er aan de hand? Tony’s Chocolonely had zijn jaarlijkse jaarFAIRslag. En dan weet je één ding zeker, de pr-machine draait op volle toeren. De geest van Roald Dahl kwam ook nog even kijken. Sjakie en de chocoladefabriek komt terug, compleet met achtbanen. Dat zag er allemaal spectaculair uit.

Inhoudelijk was het interessant dat Albert Heijn het opensource-programma van Tony's Chocolonely voor het duurzame fairtrade productieproces. Dat is hoe je het ook wendt of keert, knap van een relatief kleine fabrikant als Tony’s. Wat ook in het nieuws kwam, is dat Tony’s. graag zou willen opgaan in een groter geheel. Met andere woorden: Tony’s Chocolonely solliciteerde openlijk naar een plaats in de etalage. Cashen voor Henk Jan Beltman?

Dat zou de cynische manier zijn om tegen de zaak aan te kijken. Iedereen weet dat als je écht impact nodig hebt, je de grote schaal der dingen op moet zoeken. Als grote merken veranderen en dingen anders gaan doen dan kun je echt wezenlijke impact maken. En dat schuurt vaak wel érgens. Maar als de netto-opbrengst positief is, hoe erg is dat dan? Of organisaties écht oprecht zijn in hun daden valt misschien te betwisten. De realiteit van vandaag is wel dat de maatschappij, het publiek, organisaties dwingen om op reputatiepijlers als workplace, citizenship en ethiek te acteren.

Cynisme versus schaal vergroten

Dan is het toch opmerkelijk hoe men kan kijken naar een organisatie als Tony’s Chocolonely. Quote veegde de vloer aan met het bedrijf: van het slaafvrij maken van de productieketen is nog niets terecht gekomen. Niet alleen Teun vd Keuken zei dat, maar zelfs Henk Jan Beltman moest dat erkennen. Het frame dat Quote optuigde was dan ook: Achtbanen en Sjakiefabrieken,het is allemaal maar hypocriet. Het is om geld te doen en niet om de zaak.

Terwijl je ook zou kunnen stellen dat ondanks het uitblijven van resultaat gezocht wordt naar middelen om de strijd te blijven aangaan. Grotere schaal. Wie het gelijk aan zijn zijde heeft? We zullen het gaan zien. Maar kennelijk hebben wij in Nederland moeite om goede intenties te geloven als er íets is dat tegenspreekt.

De kwestie de Correspondent

Dan de tweede kwestie van de voorbije week. The Correspondent heeft in de VS 2,2 miljoen nodig om daar voet aan de grond te krijgen. Ook aan dat verhaal kleven haken en ogen. Zo beweert de Correspondent dat traditionele media afhankelijk zijn van advertentie-inkomsten en dat dat de echt goede journalistiek in de weg staat. Dat is in ieder geval in Nederland onzin en een onjuist frame. De Volkskrant, NRC en het FD zijn nog nauwelijks afhankelijk van advertentie-inkomsten.

Ook stelt De Correspondent bij monde van hoofdredacteur Rob Wijnberg dat niet fake news het probleem is, maar het echte nieuws. Dit zou de realiteit van het leven niet laten zien en mensen in een hoek stoppen. Dat is een ordinaire trap in de ballen van een bron waar Wijnberg en de zijnen zelf van gevroten hebben in een vorig professioneel leven. Dus dat is níet sympathiek.

Uiteraard reageren journalisten in Nederland daar heel voorspelbaar als gebeten honden op. Maar stel nou at de Correspondent écht zuivere intenties heeft en de nieuwsvoorziening en journalistiek op de wereld zuiverder wil maken. Dan kun je ook niet zonder een beetje ophef. Ze hebben heel ordinair poen nodig om dat ideaal te verwezenlijken. En mag je dan over een grens gaan? Moet het dan allemaal keurig netjes binnen de lijntjes? Als het niet schuurt gebeurt er ook niets.

Oordeel uitstellen

Ik volg beide zaken met iets te veel afstand om er al te hard over te oordelen. Het is wel zo dat ik niet ernstig sta te trappelen om de Correspondent nog een keer te sponsoren. Ik twijfel.

Net zoals ik twijfel over de zaak van Tony Chocolonely. Is de goede zaak opgegeven? Of is de frustratie dusdanig groot geworden bij Henk Jan Beltman dat hij bereid is om een stuk van zijn idealen op te geven voor de goede zaak? Ik sluit het allemaal niet uit. Wat ik wel zeker weet is dat ik Teun van der Keuken zeker niet serieus zal nemen als bron. Vanuit rancune is het natuurlijk lekker pennen.

Reacties: 1

**Bold** _italic_
Uw emailadres wordt uitsluitend gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is alleen zichtbaar voor de redactie.
Peter Heinen
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder stond 'te trappelen' om wat dan ook te sponsoren, maar in het geval van The Correspondent is dat wel het geval. Dat had ik waarschijnlijk niet gedaan als ik de zaak 'van iets teveel afstand' had gevolgd, zoals je over jezelf zegt. Duik er eens goed in, laat de uitgangspunten tot je doordringen, lees de artikelen. Het belang van dit initiatief is niet te overschatten. Er is best wat af te dingen op wat Wijnberg zegt over de journalistieke concurrentie. Maar je doet The Correspondent en jezelf tekort door er nu al een wantrouwig stukje over te schrijven.
Lees meer Lees minder
**Bold** _italic_
Uw emailadres wordt uitsluitend gebruikt om mogelijk contact met u op te nemen naar aanleiding van uw bericht en is alleen zichtbaar voor de redactie.
Advertentie