Drie jaar na de mammoetgehaktbal is Bas Korsten terug met een nieuw stukje prehistorie op tafel. Of beter: op een verlichte sokkel. In het Art Zoo Museum in Amsterdam presenteerde de global chief creative officer van VML gisteren een designerhandtas van T-rexleer. Waar destijds in Nemo nog een dampende, licht gekaramelliseerde bal lag die je in theorie ooit zou kunnen eten, is het object dit keer volledig anders, luxe en exclusief.
Toch begint het verhaal op een vertrouwde manier. Net als bij de mammoetbal draait het om een technologisch idee dat begint bij DNA. Gefossiliseerde collageeninformatie van de Tyrannosaurus rex wordt met behulp van computermodellen en celtechnologie vertaald naar een nieuw materiaal. Leer in dit geval. Het is dezelfde logica als drie jaar geleden, maar toegepast op een ander product.
Ceremonieel
De presentatie zelf heeft iets ceremonieels. Eerst is er een lange aanloop, waarin wetenschappers en betrokkenen het publiek meenemen in de techniek. Over eiwitten, over reconstructie, over de mogelijkheden van lab-grown materialen. Het verhaal is zorgvuldig opgebouwd en benadrukt dat het niet alleen over een tas gaat, maar over een nieuwe categorie materialen. Prehistorisch en futuristisch tegelijk.
Korsten zelf plaatst het nadrukkelijk in die lijn. Waar lab-grown leer tot nu toe vaak werd gezien als een imitatie van traditioneel leer, moest dit iets anders zijn. ‘We moesten iets totaal nieuws doen. Dus gingen we 66 miljoen jaar terug in de tijd’, zegt hij in het persbericht. Het is een formulering die past bij het project dat innovatief is en contrastrijk.
Dan volgt het moment waar iedereen op wacht. In kleine groepjes worden de media naar een aparte ruimte geleid. Het is donker, in het midden staat een kooi die van onderen wordt verlicht. Daaroverheen ligt een wit doek. De boodschap is duidelijk: hier ligt iets bijzonders.
Voelleer
Het heeft iets weg van een kunstinstallatie, of misschien zelfs van een wetenschappelijk experiment dat nog niet helemaal vrijgegeven is. Het doek wordt weggehaald en daar ligt hij: de tas. Strak vormgegeven, duidelijk bedoeld als luxeobject en met een gladde oppervlak. Geen veren of schubben die je misschien op een T-rex zou verwachten. Er zijn twee stukjes ‘voelleer’ aanwezig in het zaaltje voor wie het materiaal even wil aanraken. Het bloedserieus ontworpen designerstuk zelf blijft onaantastbaar.
En daar wringt het ook een beetje. Want waar de mammoetgehaktbal nog een directe link had met de impact van vleesproductie op klimaat en biodiversiteit, voelt deze toepassing abstracter. Natuurlijk, er is een verhaal over duurzaamheid, over alternatieven voor traditioneel leer en over een industrie die zoekt naar diervriendelijkere oplossingen. Maar een handtas van naar verluidt zo’n 575.000 euro is niet meteen het eerste waar je aan denkt bij een wereldreddende innovatie.
Sterke regie
Dat besef hangt ook in de zaal. Er zijn media aanwezig, maar iets minder massaal dan bij de onthulling in Nemo, hoewel het nog altijd internationaal genoeg is om het verhaal verder te brengen. Titels als USA Today en The Drum pikken het op. Tegelijkertijd lijkt iedereen zich bewust dit niet alleen technologische doorbraak is maar vooral een sterk geregisseerd communicatieproject.
En misschien is dat ook precies de bedoeling. Net als bij de mammoetbal gaat het niet alleen om het object zelf, maar om het gesprek dat het moet losmaken. De handtas staat symbool voor het idee dat we met technologie niet alleen bestaande materialen kunnen namaken, maar compleet nieuwe kunnen creëren.
Meer idee dan tas
De wetenschappers achter het project benadrukken dat ook. Het reconstrueren van prehistorische eiwitten opent volgens hen de deur naar nieuwe toepassingen, van mode tot automotive. De tas is in die zin een demonstratiemodel, een tastbaar bewijs dat het werkt. De vraag is uiteindelijk niet of iemand hem ooit zal dragen, maar wel of het idee erachter blijft hangen.
Reacties:
Om een reactie achter te laten is een account vereist.
Inloggen Abonneer nu