Allen Grygierczyk met gestrekt been erin: 'Horror is hot. En daar ben ik heel erg blij om'

Deze week is Allen Grygierczyk (Venlo, 1985), executive producer en partner van productiemaatschappij KXRXT (spreek uit: Karat) Amsterdam, curator van Random Pic(k) Of The Day For A Week.

Vijf dagen lang deelde hij zijn inspiratie op de LinkedIn-pagina van Adformatie, à één bijdrage per dag.

Over zijn week: 'Hoi, ik ben Allen Grygierczyk (spreek uit: gri – gie beide met een softe g – er – tsjik). 41 jaar, executive producer bij KXRXT Amsterdam, en iemand die chronisch te veel interesses heeft voor de tijd die een dag biedt. Ik maak commercials, branded content en films met een roster van regisseurs en fotografen die ik elke dag met veel plezier mag vertegenwoordigen. Maar buiten het werk ben ik net zo fanatiek bezig met eten, muziek, kaartspellen waar je vrienden mee verliest en horrorfilms die je ‘s nachts wakker houden.

Deze week mag ik mijn vijf creative pic(k)s delen, en ik heb bewust gekozen voor dingen die mij echt bezighouden en niet wat ik denk dat ik zou moeten delen – maar wat ik daadwerkelijk aan het doen, kijken, luisteren of spelen ben. Een mix van hoge en lage cultuur, van platenzaken en boerderijen, van kaartspellen (zoals gezegd) en bioscoopzalen. Gewoon vijf dingen waar ik op dit moment oprecht enthousiast over ben. Hopelijk zit er iets tussen dat ook bij jou blijft hangen.’

Hier zijn 5 bijdragen van de week:

1. What’s in my Bag? – ‘Geen algoritme, geen playlist, gewoon iemand die enthousiast vertelt waarom een bepaalde plaat zijn leven veranderde’

‘Het begon toen ik ooit van een vriend Americana van The Offspring op bandje kreeg. Een nieuwe muzikale wereld ging voor mij open en zo begon ook de nooit eindigende zoektocht naar nieuwe muziek. Het probleem is dat ik op Spotify steeds in dezelfde loop beland. Het algoritme voedt mij met mindere versies van dingen die ik al ken, en echte verrassingen blijven uit.

Mijn antwoord daarop is What's in my Bag?, een YouTube-serie van de Amerikaanse platenzaak Amoeba Music. Het concept is simpel: iedere keer dat er een bekende muzikant, acteur of comedian langskomt, doen ze een kort interview over zijn of haar picks en wat die voor hen betekenen. Geen algoritme, geen playlist, gewoon iemand die enthousiast vertelt waarom een bepaalde plaat zijn leven veranderde.

Hieruit heb ik zoveel parels gevist dat dit inmiddels mijn favoriete bron voor nieuwe muziek is geworden. En het mooie is: het zijn juist de artiesten waar ik verder niks mee heb of die ik nauwelijks ken, die met de grootste verrassingen komen. Soms heb je geen aanbevelingsalgoritme nodig. Soms heb je gewoon iemand nodig die met een tas vol platen voor een camera gaat staan.’

2. Magic: The Gathering – ‘Oké ja wacht, hear me out’

'Ik weet het, ik dacht het ook. Magic? Dat is toch dat incel spel voor nekbaarden en chronische non-deo gebruikers. En alhoewel daar wel een kern van waarheid in kan zitten, is het zoveel meer.

Ik werd een jaartje of twee geleden geïntroduceerd in de magische wereld van Magic: The Gathering. Het is een strategisch kaartspel waarin twee of meer spelers elkaar bevechten met zelfgebouwde decks. Je speelt de rol van een krachtige tovenaar die landen gebruikt om mana op te wekken, waarmee je vervolgens spreuken, wezens en andere krachten inzet om je tegenstander te verslaan.

Nogmaals, I know, ik weet hoe het klinkt. Maar mocht jij, net als ik, 40+ zijn, geen kinderen hebben en op zoek zijn naar een hobby waar je al je tijd en geld aan stuk kunt slaan? Zoek niet verder. Magic is je beste vriend. Het is 3D schaken, het is hogere wiskunde, het is kunst, het is politiek en het heeft een gokelement. Wat wil je nog meer?

Het kan intimiderend zijn om ermee te beginnen, maar de onderstaande video helpt je al een eind op weg. En mocht je daarna echt in de wondere wereld van Magic willen duiken: stuur me een bericht. Ik help je graag op weg. Een waarschuwing vooraf, je portemonnee zal je er nooit voor vergeven.’

3. Erloom – ‘Ik ben geobsedeerd door het hele culinaire landschap’

‘Een van mijn grootste passies in het leven is eten en alles wat daarmee te maken heeft. Ik heb een pop-up restaurant genaamd Mizeria (@mizeria.amsterdam) waar ik sporadisch restaurantje mee speel. Ik maak Poolse comfort food in een modern jasje. De culinaire wereld is er eentje die constant in een stroomversnelling verandert. Hypes komen en gaan, thematische restaurants gaan open en dicht. Maar kwaliteit zal altijd zegevieren. Ik ben dan ook geobsedeerd door het hele culinaire landschap. Van food en travel shows, kookboeken, culinaire trips en heel veel zelf koken. Ik ga veel uit eten in Amsterdam, en het gros is hartstikke prima, maar praktisch niets blaast mij echt weg. Nu werd ik laatst door mijn goede vriend en chef Perry de Man geïntroduceerd aan Erloom.

Erloom noemt zichzelf een traveling summer restaurant. Het is een langlopende pop-up (22 weken lang) waar ze iedere week een andere (sterren)chef het menu laten bepalen. Dit alles vindt plaats op een boerderij in Hilvarenbeek. Farm to table in de puurste vorm. Alles wordt gekookt in een buitenkeuken op wat BBQ’s en plancha’s (een metalen bak- of grillplaat, red.). Het is biologisch en ze werken met een snout to tail concept. Dus als ze met vlees werken, dan wordt ook het hele dier gebruikt. Ik heb er mogen zitten toen Perry zelf de chef was en het was waanzinnig. Mocht je de shared plates en de ‘bent u bekend met ons concept?’ in de randstad even willen ontspringen en echt een memorable culinaire ervaring willen hebben, dan raad ik je dit ten zeerste aan. Ze hebben nog wat spots, dus wees snel en boek!’ 

Toegift: onze vriend @per_de_man vertelt over zijn menu, koken op de boerderij en zijn ervaring bij Erloom 💛.

4. De New Wave of YouTube Horror – ‘Horror heeft altijd al gefloreerd aan de rand van de industrie. Het enige wat je nodig hebt is een goed idee en de durf om het te maken'

‘Toen ik op veel te jonge leeftijd A Nightmare on Elm Street 3 zag was ik gelijk verkocht. Horror was mijn genre. Ik dook in Freddy, in Jason, in Michael Myers, in Ghostface en alle andere klassieke villains. Films als The Blair Witch Project zullen voor altijd in mijn top 10 favoriete films blijven.

Er is geen enkel genre dat de low budget indie wereld zo omarmt als horror. The Blair Witch Project blijft het leidende voorbeeld: gemaakt voor 60.000 dollar, goed voor een kwart miljard aan winst. Horror is wel een genre waar je echt moet zoeken naar de parels. Jarenlang werd er met veel bombarie ‘de beste horror van dit decennium’ aangekondigd, om vervolgens toch weer een matige film te zijn op zijn best.

Maar er is iets veranderd. Er is een nieuwe golf gaande: de films zijn beter, zien er beter uit en men neemt het genre serieuzer. Ari Aster heeft hier veel aan bijgedragen met Hereditary en Midsommar, net als It Follows van David Robert Mitchell. Elevated horror heet dat, en het heeft het genre permanent veranderd.

Nu dient zich alweer een nieuwe wave aan, en die komt van een onverwachte hoek: YouTubers en online creators. Talk to Me van de RackaRacka broers liet zien dat je vanuit een YouTube kanaal rechtstreeks een memorabele bioscoopfilm kunt maken. Binnenkort komt Backrooms uit, geregisseerd door Kane Pixels, een twintigjarige die A24 overtuigde met found footage filmpjes vanuit zijn slaapkamer. En dan is er nog Iron Lung, ook afkomstig uit de creator wereld.

Maar de film die mij nu het meest verraste is Obsession, die momenteel in de bioscoop draait. Een supersimpel concept, perfect uitgevoerd, en gemaakt door youtubers en streamers die hun vak begonnen zijn door zichzelf voor een camera te plaatsen en te vloggen.

Het bewijst maar weer: horror heeft altijd al gefloreerd aan de rand van de industrie. Het enige wat je nodig hebt is een goed idee en de durf om het te maken.’

'Ik zie 100x liever iets slechts met een eigen smoel dan een gladgestreken kopie van een commerciële drol'

5. Makers met schijt – 'Het is onbetaalbaar om mensen om je heen te hebben die denken in ‘fuck it, laten we het gewoon doen’'

'Voor mijn laatste pic(k) was ik hard aan het strugglen over wat ik moest kiezen. Ik heb muziek gehad, magic, eten, horrorfilms. Ik had nog een lijstje gemaakt met potentiële onderwerpen: Left Laser, Rosalía, What Went Wrong en How To With John Wilson. Geen van deze voelde als de juiste uitsmijter van deze week. Dus ik ging bij mezelf in beraad en dacht na over wat ik nu echt het vetst vindt. Het antwoord is eigenlijk vrij simpel: makers. Mensen die harde shit maken. Die zich niet laten tegenhouden door budget, door trends, door wat er van ze verwacht wordt of door wat men van hun eindproduct zou kunnen vinden. Ik heb het gevoel dat het een dying breed is. Dus bij deze wil ik graag een kleine ode opwerpen aan de makers tegen wie ik opkijk, en tevens een kleine oproep doen aan de jonge makers: maak gewoon veel. Ga lekker op je bek, maak iets kuts, leer ervan, maar zorg dat het altijd van jou is. Ik zie 100x liever iets slechts met een eigen smoel dan een gladgestreken kopie van een commerciële drol.

Een paar makers die ik speciaal in het zonlicht wil plaatsen zijn Abel van Gijlswijk en Kevin Boitelle. Ik ben licht bevooroordeeld, want het zijn goede vrienden van mij, maar dat mag de pret niet drukken. Beginnen met Abel: een Wunderkind op verschillende vlakken. Hij heeft de podia en festivals de afgelopen vijf jaar gedomineerd met zijn punkband Hang Youth. De sleutel naar succes was juist het hebben van complete schijt. Hun eerste album Boel aan de Hand telt 16 nummers en is bij elkaar opgeteld 9 minuten aan muziek. Niet een product volgens het boekje, en des te meer een hit. Abel gaat nu hetzelfde doen, maar dan met zijn nieuwe muziekproject IJSLAND, samen met Yousef Gnaoui en Faisal. Met hetzelfde gemak waarmee hij met zijn punkmuziek hoofdpodia van festivals platspeel­de, zal hij dit nog eens dunnetjes overdoen met IJSLAND. Daarnaast heeft hij onlangs het boek Chaotisch Denken voor Gevorderden uitgegeven, is hij platenbaas en heeft hij ook nog eens een theatertour door heel Nederland gehad – en dit alles altijd zonder compromis en met een gestrekt been erin.

Dan Kevin. Ik ken hem en werk al iets van 20 jaar met hem samen; het begon met een videoclip voor Spacekees in Venlo, ergens in 2008. Sindsdien hebben wij altijd samengewerkt en ik weet dat Kevin altijd te porren is voor een gek project. Budget is leuk, maar secundair. Eerst een goed idee, en dan vinden we wel een manier om het te maken. Zodoende hebben wij een webserie genaamd LIT&WOKE gemaakt (met onder anderen Abel in de hoofdrol) en de speelfilm TRIP-TYCH (te zien op Amazon). Beide zonder budget, beide als initiatief van Kevin, van ‘fuck it, laten we het gewoon gaan doen’. Vooral bij de film dacht ik: dit gaat nooit lukken, maar laten we maar kijken. En waarempel, een jaar later is hij aangekocht door Amazon. Daarnaast heeft hij zich zelf aangeleerd hoe die moet animeren en heeft hij al weet ik veel hoeveel korte animaties gemaakt die ook zeker de moeite waard zijn om te bekijken.

Wat ik het belangrijkste hieraan vindt om te benoemen, is hoe onbetaalbaar het is om mensen om je heen te hebben die denken in ‘fuck it, laten we het gewoon doen’. Die fuck-it-mentaliteit is er een waar ik altijd ontzag voor heb gehad, en het is er een die ik graag tot mijn dood in ere wil houden.

Van de vele projecten waar Kevin en Abel samen aan hebben gewerkt, heb ik de meest mysterieuze gekozen. Hij is ooit één keer vertoond in de Melkweg, en het is een parel. Als je Kevin en Abel genoeg aan hun hoofd zeurt, knallen ze misschien wel de hele docu (met de illustere titel IJsland: The Movie) online.

Dit waren mijn picks. Bedankt voor het lezen.

x

Allen'

In de week van 15 juni – Random Pic(k) Of The Day For A Week verschijnt tweewekelijks – is 'straatvoetbalkoning' Soufiane Touzani ⚽️, als kleding(retail)merk en media- en event-bedrijf (met @touzanitv, @fcstraat & @streetcaptainsleague), curator van #RPOTDFAW.