Rocco Mooij: 'Ik ben bi-geografisch'

Ik ben bi-cultureel! Nooit geweten. Ik kwam erachter na een mooi gesprek met Sarah Hagens. Hagens is het natuurlijk echt, want dochter van een Surinaamse vader en een Nederlandse moeder. Zij is etnisch bi, ik ben het slechts…geografisch. Vanwege mijn zomerverblijf in Drenthe en ons winterpaleis in de hoofdstad.

Maar dan nog. Vlak die verschillen niet uit. En ook de impact niet die het op je heeft als je van de ene naar de andere bubbel migreert. Ah, die zomers in Drenthe. De streling van het groen. De weidsheid van het weideland. Wakker worden door het kloppen van de specht. Koffie met het zwartkopje dat zingt als het fluitje van de slagersknecht. Ik ken de vink van zijn vinkenslag, ik ken de lijster, die opgeblazen gast die ’s avonds op het vogelfeest het licht uitdoet met vocale rek- en strekoefeningen. Roodborst Kees is een vriend die kruimels bedelt, de kauw een narrige buurman en dan heb ik nog niet over de statige vleugelslag van de ooievaar bij zonsondergang, de hazen die langs me stuiven als ik door het bos wandel, de sierlijke vlucht van het ree dat zich betrapt weet in het hoge struikgewas.

Ik stop, voordat u denkt dat u het blad van Natuurmonumenten aan het lezen bent. Mijn theorie: waar de stadse prikkel ontbreekt, krijgen zintuigen de ruimte. En dat is heel goed voor je. Het schijnt dat als je niet rookt, de alcohol laat staan, twee keer in de week seks hebt na het eten van vette duurzaam gevangen vis, dagelijks 8000 stappen zet (of rent op zachtverende ondergrond), dat je als stadsneuroot toch nog steeds vele jaren korter leeft dan ik, kluizenaar op de Drentse hei.
Ik snap dat inmiddels heel erg goed.

Zodra ik de provinciegrens over ga, valt onmiddellijk de last van me af die ambitie heet. Pfff ijdele rook, zand dat tussen je vingers glijdt. Die behoefte om al schrijvend de actualiteit recht tussen de ogen te raken is foetsie als de skyline van Meppel in zicht komt. Toedeloe. Die urgente column in mijn hoofd over Hans Spekman die PRO moet gaan leiden! De bondsvoorzitter die zo ongelooflijk zichzelf is gebleven dat hij die de opportunistische draaitol van een Esmah Lahla subiet een schop ‘dichter naar de mensen toe’ zou geven.

Maar ach. Laat maar. Waar gaat het allemaal eigenlijk over. Morgen is Spekman niet meer actueel, gaat de vis erin, zijn de stakingen voorbij of al die jaren nooit geweest.
En nee, het is niet alles rozengeur in de Drentse bubbel. Gelukkig maar. Juist daardoor leer ik ‘schakelen tussen culturen’, zoals Sarah Hagens het noemt in het interview. En dat is goed, dat werkt tegen de polarisatie.

Om te beginnen is daar de Drentse boer. Die heeft schijt. Heel veel schijt die hij heel vaak uitrijdt en over het land verspreidt. Het liefst als het buiten heel warm is, waardoor die laffe zurige lucht dagenlang in je kleren blijft hangen en in de meubels trekt. De boer heeft ook gif waarmee hij de velden geel maakt en dat hij over de lelies sproeit als chocoladehagelslag in de bonus. Dat doet hij het liefst in de buurt van basisscholen of aanleunwoningen, gedekt als hij zich weet door de wethouder van dienst, die ook een ton per hectare omzet aan dit lucratieve exportproduct waar niemand iets aan heeft, behalve de immer klagende boer.

Verbeeldingskracht, dat heeft de Drent niet zo in voorraad. Cultureel is het een woestijn. Culinair een ijsvlakte. Kan je in Drenthe goed eten, vragen mijn vrienden me wel eens. Je kan er in ieder geval wel heel slecht eten ,antwoord ik dan. In de supermarkt ligt veel worst. Brood ligt voorgesneden bij de bakker. In plastic. Koffie komt nog uit een filter.
Al is dat in de hoofdstad dan weer heel erg in.

Een stads thema als gendergelijkheid is hier geen issue. De geslachten lijken daarvoor te veel op elkaar. Klimaat, migratie, politiek: je moet weten met wie je het bespreekt. De meningen kunnen nogal vierkant zijn, een echo van de onderbuik, citaten uit het verzameld werk van Jack van Gelder.
Maar ze zijn wel echt. En de mensen groeten elkaar. Zelfs de meest puberale tiener perst er een weerbarstig ‘hallo’ uit als ik er een tegenkom. Het meisje in de supermarkt wacht geduldig tot ik mijn boodschappen heb ingepakt voordat ze de volgende klant helpt.

Daaraan denk ik als ik - even terug in de stad - koffie drink bij mijn verantwoorde buurman die me enthousiast vertelt over zijn vakantie naar Noorwegen, ‘waarna we doorvliegen naar Engeland. En dan met de trein naar huis.’
Oh, zeg ik: dat is wel lekker duurzaam.
Gelukkig mag ik vanavond weer terug.

Rocco Mooij was jarenlang journalist en hoofdredacteur van diverse vaktitels. Sinds een aantal jaar adviseert hij bedrijven en topbestuurders over hun communicatiebeleid en mediastrategie.