Afscheid van Lunia

We eten in hotel Lunia, een familiehotel zoals ze alleen nog bestaan in oude kinderboeken of voor de VPRO geproduceerde jeugdseries. Fawlty Towers met een snufje Pippi Langkous, serres aan alle kanten en een statige opgang. Landelijk gelegen in het ansichtdorp Oldeberkoop (spreek uit als: Oldeberkóóp), daar waar alle goede aardstralen samenkomen. Uitzicht over veelbelovend weideland, stilte hooguit verstoord door de zanglijster. De eerste keer dat we er dineerden, werden de kazen uit een trolley aan tafel geserveerd door een fluweel gehandschoende ober. Voor een driegangenwildmenu betaalde je minder dan voor een kombuchatosti met nagelkaas in de hoofdstad.

We hadden beter op moeten letten. Een jaar na ons debuut waren de kazen samen met trolley en de fluwelen handschoenen verleden tijd. Het jaar daarop smaakte de saus naar een pakje en leek de bijpassende wijn verdacht veel op die van het huis. De ervaren en begripvolle ober met dat schattige Friese accent trok bijstand in het naburige Wolvega en moest tandenknarsend toezien hoe zijn metier werd uitgehold door een stagiair van de lagere hotelschool. Dertig jaar serveerervaring ingeruild voor een lange sladood met een uitdrukkingsloos gezicht. Niet goed, wel zo goedkoop.

Gisteren aten we er voor de laatste keer. De ober was twee jaar ouder, maar nog net zo onhandig. Niet alleen de saus, ook de vis smaakte nu naar een pakje, de huiswijn was bloemenwater, het regende, we mochten alleen buiten zitten onder een lekkende parasol, want de hotelgasten kregen voorrang.
Lunia, dat heimwee naar vroeger tijden opwekkende Lunia, was onderdeel geworden van een keten. Enjoyhotel stond er op een groot, lelijk spandoek. Ik kende het niet, Enjoy, maar mijn tafelgenoten zongen spontaan de tune van de radioreclame.

De sladood (sladóód) was er blij mee. Toonloos sprak hij: ‘Elke kamer heeft zijn eigen tafel, lekker overzichtelijk. Na vijven mogen ze alles drinken wat ze willen. De eerste avond krijgen ze een driegangenmenu. En er is elke avond entertainment. Vandaag kunnen ze dansen en morgen is er muziekbingo.’
Hij sprak over zijn gasten als was hij oppasser in een dierentuin. Ik voelde me een dwaalgast op een reisje langs de Rijn.

In de lobby klonk inmiddels het blikkerige geluid van een elektrische piano. Een zangeres op leeftijd zette schrijnend dissonant Jungen komm bald wieder in. De eerste bejaarden schuifelden aarzelend richting dansvloer.

En de zomer begon nog wel zo hoopgevend! Met een bondscoach die ons onbedoeld als boodschap meegaf dat achteruitvoetbal nooit tot iets kan leiden. Leve de lef, moge Xavi opnieuw het wiel en de creativiteit uitvinden. Het was ook de zomer - je mag het niet zeggen en het is vreselijk voor die mensen daar, maar toch – waarin de Amerikaanse president zijn laatste restje poeha verspeelde aan een nutteloze oorlog. Dat krijg je ervan als je luistert naar een voormalig tv-presentator met waanideeën over een ineenstortende beschaving.

Maar het was vooral de zomer waarin voetbalbonzen en -bonden iets herontdekten: de ziel van het voetbal. Die ziel die bijna verkwanseld werd door een megalomane marketeer uit Zwitserland (waarom toch altijd Zwitserland?). Stop, riepen de bonden in een ongekende aanval van eensgezindheid: stop de totale uitlevering van een volkssport aan de commercie. Weg met drinkpauzes vanwege de reclame, voetbaltoernooien met ploegen uit landen waar nog nooit iemand van gehoord heeft, in landen met hele foute regimes, weg met die rare vredesprijs, weg met Gianni!
Hoera, dacht ik. Er nog zoiets als ethiek hier en daar, verstopt in de hooiberg die wereld heet. Het grote geld wint niet altijd en overal.

Behalve dan in Oldeberkhoop.
Vanuit het hotel klinkt het geluid van een cirkelzaag. De valse zangeres heeft de pianist in achten gezaagd. Ze legt de stukken in gelijke delen netjes naast elkaar en verdwijnt dan met een sierlijke duik in het vijvertje op de binnenplaats.

Rocco Mooij was jarenlang journalist en hoofdredacteur van diverse vaktitels. Sinds een aantal jaar adviseert hij bedrijven en topbestuurders over hun communicatiebeleid en mediastrategie.