Het verleden van Donald Pols is niet het probleem. Het échte probleem is dat niemand op tijd de juiste vragen stelde. Pols niet, maar ook Milieudefensie en Tata Steel blijkbaar niet.
Want achter deze allereerst persoonlijke tragedie schuilt een veel grotere vraag. Hoe kan iemand die nu in NRC zelf toegeeft decennialang met een groot geheim te hebben geleefd en naar eigen zeggen eerder is geconfronteerd met chantagepogingen, benoemd worden tot directeur duurzaamheid én communicatie van een van de meest reputatiegevoelige bedrijven van Nederland?
Dat is geen gewone functie. De directeur duurzaamheid bepaalt mede de koers van een onderneming die zwaar onder een vergrootglas ligt van politiek, media, activisten en toezichthouders.
Als hoofd communicatie kent hij bovendien alle vertrouwelijke dossiers, de strategische keuzes, de kwetsbaarheden en de crisisplannen van een organisatie. Pols zou dagelijks in de cockpit van het bedrijf hebben gezeten.
Juist daarom bestaan er voor dit soort sleutelfuncties uitgebreide screenings, referentieonderzoeken en reputatiechecks. Niet omdat mensen geen fouten mogen maken, maar omdat organisaties moeten weten welke mogelijke risico's zij binnenhalen.
Het wrange is dat Donald Pols zelf in NRC vertelt dat zijn verleden hem jarenlang als een donderwolk heeft achtervolgd. Dat hij bang was dat het ooit naar buiten zou komen. Dat hij naar eigen zeggen zelfs met publiciteit over zijn abjecte verleden is bedreigd en gechanteerd.
Daarmee komen we op de kernvraag: wat wist Milieudefensie hiervan?
Naar eigen zeggen heeft Pols vijf jaar geleden de toenmalige voorzitter van de raad van bestuur, Marty Smits (nu voorzitter van de raad van toezicht), geïnformeerd. Als dat waar is, heeft Milieudefensie dus bewust jarenlang een chantabele directeur gehandhaafd. Openheid over die toenmalige chantage en mogelijke andere pogingen is noodzakelijk.
Want als een bestuurder of toezichthouder kennis heeft van een potentieel chantabel verleden, ontstaat een verantwoordelijkheid om daar zorgvuldig mee om te gaan. Niet alleen voor de betrokken persoon, maar ook voor de geloofwaardigheid van de organisatie als geheel. En had Marty Smits Tata Steel daarover niet moeten informeren toen de benoeming van Pols ophanden was? Of is die referentievraag nooit gesteld?
De schade beperkt zich inmiddels al lang niet meer tot Donald Pols.
Ook Tata Steel staat opnieuw negatief in de schijnwerpers, terwijl het bedrijf juist bezig was vertrouwen terug te winnen. Het is geen geheim dat CEO Hans van den Berg Donald Pols persoonlijk heeft benaderd en aangezocht. Als Van den Berg daarbij niet de noodzakelijke screening heeft laten uitvoeren, is ook hij nu beschadigd.
De les is helder. Mensen mogen fouten maken. Mensen mogen van opvatting veranderen. Mensen verdienen zelfs een tweede kans.
Maar niet wanneer cruciale informatie wordt achtergehouden bij functies waar integriteit, onafhankelijkheid en weerbaarheid onvoorwaardelijke eisen zijn.
Niet de misstap van een jeugdige Donald Pols brengt hem ten val. Het is het naïeve besluit van een volwassen bestuurder om daarover geen volledige openheid te geven. En misschien nog wel ernstiger: dat niemand binnen de professionele organisaties waar hij werkzaam was daar voldoende op heeft doorgevraagd, onderzoek naar heeft gedaan of actie op heeft ondernomen.
Wordt dus vervolgd, ben ik bang.
Jan Driessen is adviseur strategische communicatie en eigen van Q&A Communicatie
Reacties:
Om een reactie achter te laten is een account vereist.
Inloggen Abonneer nu