Met het overlijden van Albert Winninghoff (1942–2026) verliest het reclamevak een markante voortrekker: charismatisch, levenslustig, vindingrijk en vol grote ideeën. Een man met een onverzettelijke wil, soms een straatvechter, maar vooral iemand met een groot hart voor reclame, mensen en iedereen die het vak met overtuiging beoefende. Albert keek nooit achterom, altijd vooruit. ‘Begin bij het einde’ was zijn motto. En helaas is nu zijn einde ook gekomen.
Als medeoprichter bouwde hij Noordervliet & Winninghoff/Leo Burnett uit tot een bureau van betekenis. Als Corporate Vice-Chairman van Leo Burnett Worldwide vervulde hij internationaal een belangrijke rol. Hij was tweemaal voorzitter van de Vea en voorzitter van de European Association of Advertising Agencies. Met overtuiging zette hij zich in voor de professionalisering van het vak en voor ‘freedom of commercial speech’. In 2006 werd hij benoemd tot Vea Legend. Hij kwam op voor het vak, zag mogelijkheden waar anderen die nog niet zagen, daagde mensen uit en hielp talent groeien.
Dat heb ik zelf van dichtbij ervaren. Dertien jaar werkte ik bij zijn bureau. Albert was mijn leermeester, aanjager (en hoe) en, op zijn tijd, geweten. Hij zag iets in mij, nam me op sleeptouw en hield me scherp. Hij gaf vertrouwen, maar nooit zonder verantwoordelijkheid. Albert was veeleisend en liet je niet wegkomen met halve antwoorden. Juist daardoor heb ik ontzettend veel van hem geleerd. Hij heeft mede gevormd wie ik ben geworden.
Voor een spannende presentatie vroeg hij: ‘Zeg Schaap, wat is het ergste dat je kan overkomen?’
‘Dat we de business niet winnen. Of dat we de klant kwijtraken.’
‘Nee Schaap, dat je eraan doodgaat. En ga je eraan dood?’
‘Nee.’
Zo brak hij de spanning. Met een paar woorden maakte hij ruimte in je hoofd. Daarna kon je weer verder, scherp worden en ervoor gaan. Hij keek altijd naar de toekomst. ‘Begin bij het einde’, zei hij: weten waar je wilt uitkomen en daar vastberaden naartoe werken.
Albert hield van het leven, voluit en zonder veel terughoudendheid. Hij speelde piano, gevraagd en ongevraagd, het liefst met veel publiek, overigens niet door iedereen gewaardeerd. Hij genoot van champagne en goede wijn, hield van feesten en waagde graag een gokje. Naast zijn kracht en ambitie had hij iets speels en jongensachtigs.
Toen zijn geliefde vrouw Yvonne in 2001 een hersenstaminfarct kreeg, wijdde hij zich met enorme toewijding aan haar en aan het zoeken naar oplossingen. Hij bleef naast haar staan, met dezelfde vasthoudendheid waarmee hij in zijn werk voor mensen en ideeën vocht. Yvonne overleed helaas in 2020, een groot verdriet voor hem.
Zelfs toen ook zijn lichaam hem steeds meer in de steek liet, bleef zijn geest vooruit bewegen. Hij zat vol nieuwe ideeën en plannen, zoals een kinderboek geïnspireerd op de verhalen die hij aan zijn dochter Natasja vertelde. Dat zegt veel over Albert: altijd verbeelding, nieuwsgierigheid en iets om naartoe te werken. Met volle kracht vooruit, tot het einde.
Dank je wel, Albert, voor je vertrouwen, lessen, kansen, directheid, energie en humor. Ik ben dankbaar dat ik je al die jaren heb meegemaakt. Ik, en wij allemaal, gaan je ongelooflijk missen. Wat je ons hebt geleerd, nemen we mee en… we blijven vooruitkijken.
Heel veel sterkte voor al zijn dierbaren en in het bijzonder zijn twee dochters Natasja en Miriam.
Madelon Schaap
Reacties:
Om een reactie achter te laten is een account vereist.
Inloggen Abonneer nu