Sophie Benink: 'Wat ik in Oman leerde, is eigenlijk wat ik deze hele week heb proberen te zeggen'

Deze week is Sophie Benink, strategy director bij Ace, curator van Random Pic(k) Of The Day For A Week.

Benink over haar week: 'De wereld wordt een stukje mooier als je probeert te kijken door de ogen van een ander. Als strateeg is het mijn vak, als mens is het gewoon wie ik ben.

Juist nu algoritmes voor een groot deel bepalen wat we zien, vind ik het belangrijk om vanuit andere perspectieven te kijken. Deze week vijf dingen die mij daarbij helpen.'

Hier haar 5 bijdragen van de week:

1. LinkedInfluencers – 'Zijn reels zijn om je culturele vingers bij af te likken'

'Ik begin de week met een selectie van mensen die mij inspireren met hun originele denken. In een wereld vol copy-paste meningen houden dit soort mensen me scherp en nieuwsgierig. In een wereld die beloont wat snel en schaalbaar is, is het volgen van mensen die traag en diep denken voor mij een soort mentaal verzet. Ze houden iets in stand wat anders verloren dreigt te gaan: de overtuiging dat een goed geformuleerde gedachte de moeite waard is. 

Joe Burns is Head of Strategy bij Quality Meats in Brooklyn en bekend om zijn idiosyncratische (met een eigen, afwijkend karakter) LinkedIn posts: korte, visueel onderscheidende AI-creaties waarin hij strategische ideeën verpakt die je niet snel ergens anders tegenkomt. Hij heeft een uniek vermogen om nieuwe, vaak schurende ideeën, eenvoudig over te brengen. Een paar weken geleden ben ik door hem live weggeblazen tijdens een seminar: When strategy meets philosophy. Echt waanzinnig.

Eugene Healey noem ik voor het gemak cultural strategy creator, met meer dan 400.000 volgers op LinkedIn, TikTok en Instagram. Zijn reels zijn om je culturele vingers bij af te likken, aesthetically pleasing en inhoudelijk scherp. Waar veel strategieën worden geschreven voor een wereld die nog bestaat, begint hij bij wat er al aan het verdwijnen of verschuiven is. Fragmentatie, verlies van gedeelde context, het uiteenvallen van massamedia, relevant voor elk merk dat van betekenis wil zijn voor de jongste generaties.

En last but definitely not least, Zoe Scaman. Ik vind haar een visionair. Ze schrijft vanuit een uitgesproken vrouwelijk perspectief - over moederschap, leiderschap, macht - en altijd ongezouten en ietwat provocerend. Afgelopen week schreef ze naar aanleiding van onderzoek waaruit bleek dat vrouwen AI significant minder gebruiken dan mannen. Waar de industrie dat framet als een confidence- of kennisprobleem, zegt zij: de diagnose klopt niet. Vrouwen die aarzelen kijken gewoon scherper naar wat er gebouwd wordt, en wat ze zien stemt niet gerust. Die aarzeling is een oordeelsvermogen, geen achterstand. Ze schrijft dat precies die vaardigheid is wat we het hardst nodig hebben in een AI-landschap dat op dit moment gebouwd wordt door een zeer homogene groep mensen die de verkeerde vragen stellen.'

2. Hope-scrolling in een tijd waarin je feed vooral uit doom lijkt te bestaan – 'Punch was het bewijs dat alles toch nog goed kan komen'

'Soms breekt er iets dwars door alle algoritmes heen. Voor mij was dat de afgelopen weken Punch, een baby-aapje uit de dierentuin van Tokio. Verstoten door zijn moeder, vastgeklampt aan een pluche IKEA aapje als enige houvast.

Ik werd gegrepen, en niet alleen omdat hij er zo lief uitziet.

Punch is anders dan andere viral dieren. Moo Deng, het pygmy nijlpaardje dat in 2024 een internetsensatie werd, was gewoon schattig. Punch heeft een verhaal. Eenzaam, kwetsbaar en ook nog eens aangevallen door een grotere aap. We zagen in hem wat we zelf ook kennen, de behoefte om ergens bij te horen. Daarom leefden we massaal met hem mee en volgden zijn lot zoals je een personage in een goede film volgt. Toen hij plots werd geadopteerd door een oudere aap was er wereldwijd oprechte opluchting. Ik heb best wat van mijn screentime besteed aan Punch en het lezen van comments van mijn hoopvolle medefans. Beetje hope-scrolling in een tijd waarin je feed vooral uit doom lijkt te bestaan. Punch was het bewijs dat het leven een mooie wending kan nemen, dat alles nog goed kan komen. Daar hebben we soms gewoon een klein aapje met een knuffel voor nodig.

Of Punch lang op onze tijdlijnen blijft? Waarschijnlijk niet. Sociale fenomenen verdwijnen even snel als ze ontstaan. Moo Deng weet er alles van. Maar het sprongetje dat hij mijn hart liet maken, dat blijft nog even.'

3. 'In een tijd waarin merken vechten om aandacht en relevantie, is brand lore een van de weinige dingen die je niet kunt kopen of faken. Het bouwt zich op door wat je doet, het is je karakter'

'Andermans perspectief vinden kan ook via lore, een onderliggend verhaal. Het woord komt uit de fantasy/sci-fi gaming wereld, maar heeft zijn weg gevonden naar TikTok, waar jongeren massaal hun real-life lore delen. Het zijn bepalende, soms volkomen random feiten over henzelf die samen verklaren waarom ze zijn zoals ze zijn. Ik vind de behoefte erachter fascinerend. Het is een stukje profilering, maar vooral een manier van verbinden. In gedeelde verhalen, waarden en eigenaardigheden zit een groot stuk community voor heel veel jongeren.

Die behoefte aan verhaal en duiding speelt ook voor merken. Dat noemen we brand lore. Dat is dus niet je positionering of je laatste campagne. Het is je karakter. De waarden die je consequent bewijst, de initiatieven die je neemt omdat ze passen bij wie je werkelijk bent, de consistentie waarmee je dat jaar na jaar laat zien. Jongeren gaan voor brand lore en prikken er feilloos doorheen als het geforceerd voelt.

Wat dat extra interessant maakt: lore ontstaat niet alleen vanuit een merk zelf. Het sterkste bewijs van brand lore is wat er in de comments gebeurt, in de communities, in de gesprekken die je niet zelf hebt gestart. In een tijd waarin merken vechten om aandacht en relevantie, is lore een van de weinige dingen die je niet kunt kopen of faken. Het bouwt zich op door wat je doet, niet door wat je zegt. En het is precies wat merken nodig hebben om community te bouwen: mensen die vrijwillig tijd aan je merk besteden omdat ze zich aangetrokken voelen tot wie je bent.'

Toegift: het ‘Let Them Eat Lore’ trend report van OK COOL, d.d. september 2025.

'Merken die worstelen met culturele relevantie kunnen hier iets van leren: geef de touwtjes eens aan iemand die de wereld anders ziet'

4. A$AP Rocky voor Ray-Ban – 'Ik volg Rocky al meer dan tien jaar. Begon als fan van zijn muziek, maar ben inmiddels minstens zo'n fan van alles wat hij visueel aanraakt'

'Soms moet je de wereld letterlijk door andere ogen bekijken. Ray-Ban heeft bijna 80 jaar aan heritage. Sterk merk, iconische producten, herkenbaar over de hele wereld. Maar nog veel potentie in luxury en streetwear. Ze stelden A$AP Rocky aan als hun eerste creative director ooit: collecties ontwerpen, winkels inrichten en campagnes ontwikkelen. Een lege Instagram-pagina luidde een nieuw tijdperk in.

Een bold move voor een heritage merk. Rocky brengt een volledig eigen cultureel perspectief mee en krijgt de vrijheid om zijn visie op het merk los te laten. Zijn debuutcollectie 'Blacked Out' deed precies dat: iconische silhouetten als de Wayfarer, Clubmaster en Balorama, uitgevoerd in ultra-zwarte glazen en met gouden details. Daarna volgde de Puffer collectie, en de Ultra Wrap lanceerde hij op de show van zijn eigen merk AWGE tijdens Paris Fashion Week.

Onlangs lanceerde hij zijn nieuwste Ray-Ban collectie New Metal. De campagnefilm is een referentie naar een scène uit Belly, een cultfilm van Hype Williams uit 1998.​​ Nas loopt een diner in Harlem binnen, net zoals hij dat 27 jaar geleden met DMX deed, maar nu zit daar Rocky om hem zijn nieuwste designs te laten zien. Cinematografisch en cultureel on point.

Ik volg Rocky al meer dan tien jaar. Begon als fan van zijn muziek, maar inmiddels minstens zo'n fan van alles wat hij visueel aanraakt. Eind vorig jaar regisseerde hij nog met twee jonge Nederlandse regisseurs (Folkert Verdoorn en Simon Becks, red.) een trippy kunstwerk van een videoclip. Hoewel hij altijd vernieuwend is, blijft zijn werk herkenbaar en daardoor betrouwbaar. Merken die worstelen met culturele relevantie kunnen hier iets van leren: geef de touwtjes eens aan iemand die de wereld anders ziet.'

'De mooiste dingen zie je pas als je niet (meer) zeker weet hoe iets afloopt'

5. Oman – 'Toen we eindelijk weer op asfalt belandden, voelden we allebei de adrenaline: we hadden het geflikt'

'Ik sluit de week af met een reis die ik eind vorig jaar maakte met mijn partner. In een 4WD door Oman, een land en cultuur dat/die ik nog niet kende.

Ik ben iemand die zich van tevoren volledig inleest. Over rijden op woestijnzand. Over lokale normen en gebruiken. Of mijn tatoeages aanstootgevend zouden zijn. Of mijn kleding zou kloppen. Ik wilde alles goed doen. En eenmaal daar, als de voorbereiding haar werk heeft gedaan, laat ik los. Dan begint de verwondering.

Bij een vuurtoren aan de kust in Sur kwamen twee jongens op ons af. Of we iets nodig hadden. Iets te drinken. Vragen over de omgeving. Zo oprecht dat het me nog steeds bijblijft.

De Wahiba woestijn inrijden terwijl de thermometer 35 graden aangeeft en je het maar moet doen met wat je hebt gelezen. Een onverharde bergweg in het Jebel Shams-gebergte die steiler werd dan ik voor mogelijk had gehouden. Een uur lang zaten we in hyperfocus, om mijn partner achter het stuur vooral niet af te leiden. Toen we eindelijk weer op asfalt belandden, voelden we allebei de adrenaline: we hadden het geflikt. En dan de stilte daarna. Midden in het gebergte, een zonsondergang die ik niet snel vergeet. 

Wat ik in Oman leerde is eigenlijk wat ik deze hele week heb proberen te zeggen. Echt een ander perspectief innemen, vraagt iets van je. Ja, voorbereiding. Maar daarna ook de bereidheid om los te laten. De mooiste dingen zie je pas als je niet (meer) zeker weet hoe iets afloopt.'

In de week van 23 maart – Random Pic(k) Of The Day For A Week verschijnt tweewekelijks – is Marcel van der Heijden, founder Plant FWD en onder veel meer voormalig Chief Commercial Officer van Dept, curator van #RPOTDFAW.