Woordvoerder Heleen Makkinga rijdt op de dierenambulance: ‘De liefde voor dieren is overal hetzelfde’

‘Woordvoering vinden veel mensen moeilijk en eng. Ik kan daar goed mee helpen,’ zegt ze nuchter. Na haar opleiding journalistiek (Tilburg) werkte ze bij TweeVandaag en rolde ze twintig jaar geleden het vak van woordvoerder in, onder meer bij gemeente Zaanstad. Nu runt ze trainingsbureau Pressing Matters en werkt ze voor klanten als Energie-Nederland, ING, Dokters van de Wereld, KLM en PostNL. ‘Ik draai zo’n 28 uur per week als interimmer en geef daarnaast wekelijks trainingen. Fulltime bezig dus.’

Juist daarom zocht ze iets buiten het hoofd. ‘Ik was altijd maatschappelijk betrokken, sprak me uit, doneerde. Dat voelde passief.’ De beslissende zet kwam onverwacht: ‘Onze kat bracht een piepklein vogeltje binnen. Ik had geen idee wat te doen. De dierenambulance kwam en twee lieve mannen namen het vogeltje mee om het op te lappen. Toen heb ik me aangemeld.’

Ruim een jaar later draait Heleen wekelijks een dienst. De opleiding bestaat uit een theoretisch deel en een praktijkdeel. Dat laatste betekent dat je tussen de 10 en 15 keer mee gaat op de wagen met een van de opleiders. Als dat goed gaat, word je ‘los’ verklaard. Als je minimaal een half jaar los bent, mag je chauffeur worden. Daarvoor moet je theorie leren en laten zien dat je kunt rijden op de ambulance.

Ik ben wel een beetje een thrillseeker, zoals veel woordvoerders.

De spanning van wat er op haar pad gaat komen tijdens een dienst, schrikt haar niet af. ‘Ik ben wel een beetje een thrillseeker, zoals veel woordvoerders,’ lacht ze. ‘En ik ben gek op dieren, dus ik word er vooral blij van dat ik kan helpen. Maar je maakt ook heftige dingen mee die onder je huid gaan zitten.’ Aan de Gaasperplas haalde ze ooit ’s avonds een zieke gans uit het water. ‘In een wit pak ging ik het water in. We brachten hem naar de dierenarts om in te laten slapen. Hij kreeg twee ampullen en stierf na veel zuchten in mijn armen. Dat vond ik intens verdrietig, dat dat me zo zou raken, had ik niet zien aankomen.’

Niet alles eindigt in euthanasie bij de dierenarts. ‘Vogels kunnen vaak naar de vogel- en zoogdierenopvang, zodat ze kunnen worden uitgezet als ze zijn aangesterkt. Gevonden katten gaan naar het asiel en komen ter adoptie als er na twee weken niemand komt. Maar we ruimen ook kadavers op en knappen dode, gehavende katten op zodat ze toonbaar zijn zodat familie afscheid kan nemen. Heftig, maar het heeft ook iets heel humaans. Graag wil ik van deze gelegenheid gebruikmaken om een oproep te doen: chip je dier en steriliseer of castreer. Katers gaan op zoek naar wijfjes, raken zoek of worden aangereden.

Wist je dat een zwanenvleugel heel snel breekt?

Wat ze het meest tegenkomt? ‘Vogels. Duiven, zwanen, meeuwen, eenden... Wist je dat een zwanenvleugel heel snel breekt?’ Soms treft het team ook menselijk leed. ‘Je komt wel eens binnen waar het niet goed gaat, mensen kunnen niet goed voor zichzelf zorgen. Dan maak je een melding, zodat er hulp op gang komt.’

Wat haar het meest raakt, is de stad zelf. ‘Amsterdam is multicultureel, divers, rijk en arm door elkaar. Maar de liefde voor dieren is overal hetzelfde. Je komt bij mensen thuis die weinig hebben en toch alles doen voor een gewond dier. Dat vind ik aandoenlijk. En iedereen is blij als we komen. Die menselijke component is groot.’

Niet elke casus heeft een happy end, maar onze hulp maakt altijd een einde aan lijden.

Wat levert het op? ‘Voldoening,’ zegt ze zonder aarzelen. ‘Je bent ergens waar je verschil maakt. Niet elke casus heeft een happy end, maar onze hulp maakt altijd een einde aan lijden.’

Tot slot nog een oproep. ‘We zijn altijd op zoek naar vrijwilligers, ook naar centralisten voor de meldkamer. Je werkt met allerlei verschillende mensen met hetzelfde doel, dieren helpen. Ja, het is echt heel leuk en zinvol werk.’