De hypocriete aanval van De Telegraaf

Het is een beproefd mediarecept: plak een hoog bedrag aan belastinggeld op een ogenschijnlijk 'makkelijke' overheidstaak en je hebt gegarandeerd woedende reacties. Zo pakte De Telegraaf afgelopen vrijdag groots uit met de kop dat de sociale media van ministers miljoenen kosten. Het oordeel? Dat is wel erg veel geld voor het 'intikken van wat letters'. Dit populistische frame getuigt echter van een pijnlijk gebrek aan inzicht in hoe moderne communicatie werkt.

Het reduceren van professioneel socialmediabeheer tot 'lettertjes tikken' is net zo absurd als beweren dat een chirurg alleen maar 'in vlees snijdt' of een architect ‘gewoon wat lijntjes tekent’. In een tijd waarin nepnieuws zich razendsnel verspreidt, is de online aanwezigheid van een minister een cruciaal verlengstuk van de democratie. Achter elke post zit een team dat content strategisch plant, feiten checkt, draagvlak zoekt, juridische risico's afweegt en publieksinteractie monitort. Dat kost tijd, expertise en dus geld.

Een minister spreekt niet louter via formele persconferenties of Kamerbrieven. De bewindspersoon is zelf het gezicht en de stem van het beleid. Burgers eisen directe, toegankelijke en menselijke communicatie van hun leiders. Sociale media bieden ministers de unieke kans om besluiten zonder tussenkomst van traditionele filters uit te leggen, complex beleid te vertalen naar de huiskamer en direct te horen wat er leeft in de samenleving. Als bewindspersonen dit digitale podium leeglaten, wordt het vacuüm direct gevuld door desinformatie en polariserende accounts. Actieve online communicatie door ministers is dan ook geen luxe of ijdelheid; het is een democratische plicht om betrouwbare autoriteit te claimen in de dagelijkse strijd om aandacht.

Zo zijn sociale media tegenwoordig de frontlinie van overheidscommunicatie. Bij een nationale crisis kijken burgers niet meer om acht uur naar het journaal, maar gaan ze direct naar hun tijdlijn. Een verkeerd geformuleerde tweet of onhandige video kan binnen minuten leiden tot maatschappelijke onrust en politieke schade. Communicatie-professionals in Den Haag zijn de crisismanagers in de digitale arena, de poortwachters die de weg kennen in deze digitale mijnenvelden. Die miljoenen zijn een noodzakelijke investering, geen verspilling.

De krant leeft zelf van clickbait, algoritmes en de wetten van de aandachtseconomie.

De aanval van De Telegraaf is onversneden hypocriet. De ironie is dat de redactie zelf donders goed weet hoe de online wetten werken. De krant leeft zelf van clickbait, algoritmes en de wetten van de aandachtseconomie. En precies daarom is deze aanval zo hypocriet. Het is geen onwetendheid, het is bewust sentiment zaaien ten koste van een vitale overheidsfunctie. Door communicatie weg te zetten als ‘een dure hobby’ kiest de krant voor makkelijke scoringsdrift in plaats van journalistieke integriteit. Daarmee ondermijnt de krant niet alleen het respect voor een professionele beroepsgroep, maar ook het vertrouwen in de informatievoorziening van de overheid zelf.

Laten we dan ook ophouden met dit goedkope dedain richting het vakgebied. In een versnipperd medialandschap moet de overheid burgers bereiken waar ze zich bevinden: op hun smartphone. Dat vereist professionals die de taal van het platform spreken en de dynamiek van het internet begrijpen. De Telegraaf mag het 'duur intikken' noemen, maar in de realiteit is dit simpelweg de prijs van een transparante, hypermoderne democratie. En die mag best wat kosten.

Paul Stamsnijder is founding partner van de Reputatiegroep en voorzitter van Logeion, de Nederlandse beroepsorganisatie van communicatieprofessionals.