De klok is een uur teruggezet, om half 5 is het donker en de regen komt bij voorkeur van opzij. November, kortom. De maand waarin je voor de zoveelste keer natgeregend op kantoor stiekem denkt: wat als ik ergens ga werken waar de zon wél schijnt, ’s ochtends een paar uur doorwerken en ’s middags het strand op. Kan allemaal tegenwoordig.
Maar is het digitale nomadenbestaan net zo zonnig als het op Instagram oogt? Wat doen tijdzones met je werkdag? Missen klanten je, of merken ze er niks van? En is een doordeweekse dag in Barcelona nu vakantie, of gewoon werk met beter weer? Drie verhalen: van een zelfstandig marketingstrateeg die steeds een paar weken of maanden de zon opzoekt, van een ondernemersgezin dat zijn huis verkocht en voor onbepaalde tijd door Azië trekt, en van een strateeg die vanuit New York in elke tijdzone tegelijk lijkt te werken.
‘Remote werken vraagt discipline’
Zischa Byron (39), zelfstandig marketingstrateeg met klanten als Creatief Arnhem en Clicknl, werkte remote vanuit Lissabon, Barcelona en Tenerife.
‘Ik heb altijd van reizen gehouden. De eerste keer dat ik remote werkte, was in 2022, nog in loondienst: vier weken Portugal. Toen ik daarna nog een keer wilde gaan, mocht dat niet. Later dat jaar vond ik mijn eerste klus als zzp’er, en sindsdien onderzoek ik waar ik blij van word in mijn werk. Ik gedij goed bij af en toe een andere omgeving, andere mensen, een andere cultuur en meer zon. In mijn vrije uren ontdek ik nieuwe plekken en ontmoet ik nieuwe mensen, en dat geeft me energie. In 2024 werkte ik een maand vanuit Barcelona, in 2025 twee maanden, en dit jaar al zes weken vanaf Tenerife.
Het grootste misverstand? Dat je vakantie hebt. Soms werk je juist méér dan in Nederland. Toen ik terugkwam uit Portugal, vroeg bijna iedereen hoe mijn vakantie was geweest. Online zie je foto’s van mensen die aan het strand of op een zonnig terras werken. Ik heb nog nooit op zo’n plek gewerkt. Ik kan mijn scherm daar niet eens zien. Geen realistisch beeld, maar wel de mooiste plaatjes natuurlijk.
Het meest verrassende inzicht gaat over jezelf kennen. Remote werken vraagt discipline, en de meeste valkuilen kun je vooraf tackelen als je weet wat je nodig hebt. Ben je geen avondmens, ga dan niet op Nederlandse tijden werken vanuit Azië. Kun je je niet concentreren tussen veel mensen, kies dan geen drukke co-working space. Wat me opvalt: ik heb nooit collega’s gemist. Niet omdat ik ze niet waardeer, maar omdat live contact voor mij geen voorwaarde is voor diepgang. Connecties maak je door je open te stellen en echte interesse te tonen, en dat werkt online net zo goed.
Voor mij zijn het ook geen twee werelden. Het is een leven, dat ik mooier maak door vanuit andere plekken te werken. Reizen verbreedt mijn referentiekader, en een doordeweekse dag voelt als vakantie als je na het werk op het strand van Barcelona naar de zonsondergang kijkt, of tapas eet op een plein in Gràcia.’
Tip: ‘Ken jezelf. Een valkuil is dat je daar net zo werkt als hier, lees: te veel - en vergeet te genieten van waar je bent.’
‘Wij doen een omgekeerd pensioen’
Ronnie Besseling (49), oprichter en creative director van strategisch designbureau Prosper&Bloom en host van de podcast Bloed, Zweet & Branding, en Lizzy Ann (39), eigenaar van fotografiebedrijf About The People en coach voor creatieven, werken al reizend vanuit Thailand, Indonesië, Japan, Zuid-Korea en wie weet waar nog meer.
De Jong: ‘Op mijn 23e had ik een bijna-doodervaring door een auto-ongeluk. Toen ik doorhad dat ik nog leefde, besloot ik: ik ga nooit meer iets doen wat ik niet leuk vind. Geen werk dat me niet blij maakt, geen plek waar ik niet wil zijn. Kort daarna ontmoette ik in Egypte een gezin dat van Zuid-Afrika naar Amsterdam reed. Ik wist meteen: zoiets ga ik ook doen met mijn kinderen. Toen ik Ronnie leerde kennen, stelde ik hem op de tweede dag al twee vragen: wil je nog meer kinderen, en zou je met mij en die kinderen een wereldreis maken? Want dat is part of the package.’
Besseling: ‘Bij mij was het niet één moment, maar een optelsom. Ik onderzocht al langer hoe een modern strategisch designbureau eruitziet. Ik wilde niet een bureau nieuwe stijl spélen, maar zíjn: werk dat je mooiste leven mogelijk maakt, in plaats van andersom. Daar kwam De Jongs reislust bij, die we jarenlang on hold hadden gezet. Onze ouders zijn nog gezond, de kinderen zijn jong genoeg om nog niet naar het voortgezet onderwijs te hoeven, en aan mijn twee oudere kinderen uit een eerder huwelijk zie ik hoe snel dat verandert. Als we dit willen, is dit het moment. Begin dit jaar maakten we onze bedrijven locatieonafhankelijk, verkochten we ons droomhuis in Amsterdam en vertrokken we met Béla (7) en Ravi (3), zes koffers en twee skateboards voor onbepaalde tijd naar Azië.
Het grootste misverstand is dat dit makkelijker zou zijn. Het is vooral anders. Vier jaar geleden begonnen de serieuze gesprekken, twee jaar geleden volgde het besluit: binnen twee jaar zijn we weg, whatever it takes. Het huis aanhouden kon niet (te hoge erfpacht, niet rendabel), dus hebben we het verkocht. De laatste zes maanden waren een extra baan: huis, visa, inentingen, alles in een container, en na een dag werken en voor de kinderen zorgen tot laat in de avond mailen met makelaars. Ook de logistiek gaat weleens mis: door visumstress boekten we twee keer de verkeerde tickets, à 900 euro. En dat beeld van een latte onder de palmbomen? Klopt niet. We houden geen van beiden van rumoer in een koffietentje en werken het liefst geconcentreerd in stilte.
Ons ritme nu: rond vijf uur op, drie tot drieënhalf uur gefocust werken, dan ontbijten en de kinderen zelf lesgeven. ’s Middags naar het strand of de natuur in, en zodra Nederland wakker wordt, pak ik de mail weer op. Het tijdsverschil werkt in mijn voordeel: als ik werk, slaapt Nederland, dus ligt er vaak al een antwoord klaar als mensen opstaan. Ik was bang dat klanten dit een probleem zouden vinden, maar bereikbaar zijn en kwaliteit leveren blijken belangrijker dan de plek.’
De Jong: ‘Je tijd zelf indelen op je eigen voorwaarden, zonder afhankelijk te zijn van een schoolsysteem of een baas: dat is voor mij het ultieme geluk. We doen eigenlijk een omgekeerd pensioen. Als we 65 zijn, zoeken we misschien een stoffige 9-tot-5-baan. “Haha, echt niet”, zou onze peuter zeggen. Tegelijk ben ik me heel bewust van de veiligheid en de privileges die ik als Nederlander heb meegekregen. Mijn grootste droom is niet rijk worden, maar zelf vorm kunnen geven aan mijn leven en dat van mijn gezin.
De belangrijkste valkuil is denken dat hier alle problemen zijn opgelost. Het is zeker fijn: massages, lekker weer, lieve mensen. Maar ik heb nog steeds soms migraine en de jongens luisteren nog steeds voor geen meter (including the husband, haha).’
Tips: In de aanloop naar het vertrek deed De Jong een geleide meditatie waarin ze zichzelf al door de straten van Bangkok zag lopen, op weg naar de 7-Eleven voor een zakje nootjes. Niet het concrete actieplan, maar zich voorstellen dat ze de droom al leefde, hield het vuur erin. Besseling zweert bij de oefening Seven Levels Deep: zeven lagen diep doorvragen waarom je dit echt wilt, tot je een ijzersterke why hebt. Die wordt je kompas als het zwaar wordt, want pas in het vliegtuig begint het eigenlijk.
‘Thuis is geen plek, dat zijn de mensen die je om je heen hebt verzameld’
Hugo van den Biggelaar (33), business- en creatief strateeg, woont in Brooklyn, New York, maar werkt net zo goed vanuit Shanghai, Portland of Amsterdam. Met zijn bedrijven Think Biggie en The BITSing Company USA werkt hij voor klanten als Jordan, Bryght Young Things en Player.
‘Als je te comfortabel zit, is het tijd voor verandering. Daar geloof ik echt in. Zo’n vierenhalf jaar geleden praatte ik daarover met mijn toenmalige vriendin, inmiddels vrouw (Danique Rietveld, red.). We waren verliefd op Amsterdam, gek op onze vrienden en ons leven, en juist dát was de reden om te verhuizen en onszelf weer oncomfortabel te maken. We werkten allebei bij Nike, dus solliciteren op het hoofdkantoor in Portland lag voor de hand. We kregen allebei een aanbod, binnen een dag na elkaar.
Drie jaar Portland gaf ons precies de groei waar we naar zochten: een nieuwe cultuur, niemand die we kenden en een compleet nieuwe fase voor onze relatie. Daarna volgde New York: dichter bij familie, een stad waar we allebei fan van zijn. Voor mij betekende die overstap het einde van achteneenhalf jaar Nike. Ik deed al freelance klussen als creative consultant en die ondernemer zat al langer in me. Dat komt nu samen in mijn eigen bedrijf, Think Biggie. Rond kerst belde mijn mentor Frans de Groot. Dat telefoontje leidde tot The BITSing Company USA, gebouwd rond een groeiframework dat hij al dertig jaar met succes in Europa toepast. Terwijl ik dit schrijf, zit ik in Shanghai, leid ik een Jordan-productie met creatives van over de hele wereld, app ik met Portland en bel ik met New York en Nederland. Vaste werkuren bestaan niet meer. A gift and a curse. Welke dag het is, ben ik soms even kwijt.
Het grootste sprookje is het beeld van iemand die ’s ochtends surft, een paar uurtjes op het strand werkt en de rest van de dag vrij is. De vrijheid is echt, maar heeft een prijs. Jij bepaalt het ritme niet: je klanten en collega’s zitten in een andere tijdzone, dus je werkt geregeld diep in de nacht of voor zonsopgang.
Het meest verrassende inzicht gaat over structuur. De meeste mensen hebben een vaste baan en bouwen daaromheen de rest van hun leven op. Bij mij is dat precies omgekeerd. Mijn vaste wereld is mijn huwelijk, mijn familie en de vrienden die ik al twintig jaar heb. Dát verandert niet, of ik nu in Shanghai zit of in Portland. Mijn onvaste wereld is alles eromheen: werk, plek, agenda, ritme. Ik kan alleen zoveel onzekerheid in mijn werk aan omdát die basis niet wiebelt. Zonder dat fundament zou het niet als vrijheid voelen, maar als zwalken.
Een plan heb ik niet, en dat is bewust. Mike Tyson zei het al: Everybody has a plan until they get punched in the mouth. Had je me een jaar geleden verteld dat ik getrouwd zou zijn, in New York zou wonen en twee bedrijven zou opbouwen - waarvan één met een man die ik vijf jaar geleden tijdens een busrit naar België ontmoette - dan had ik je voor gek verklaard. Het doel is met de stroom meegaan en je blijven aanpassen aan een nieuwe realiteit. Zolang dat lukt, ben je happy.’
Tip: ‘Het gaat niet om remote werken, het gaat om de switch. Ik heb er nooit bewust voor gekozen; het volgde uit het werk dat ik wilde doen. Maar als de kans zich voordoet om iets te doen wat je nog nooit hebt gedaan, zeg dan ja. Je leert in een jaar meer over jezelf dan in vijf jaar op dezelfde plek. En zorg dat één deel van je leven vaststaat. Juist omdat de mensen van wie ik hou er altijd zijn, durf ik in mijn werk veel meer risico te nemen.’
Niet onderschatten: ‘De mate van zaken zelf uitzoeken. Ik ben twee bedrijven aan het opbouwen en inmiddels loopt dat goed, maar in het begin voelde elke maand als opnieuw beginnen. Daar moet je tegen kunnen. Daarnaast zit er niemand naast je om even mee te sparren. Tegelijk zit daar precies de groei: je wordt gedwongen zelf te beslissen.'
thinkbiggie.co
· bitsing.com
Reacties:
Om een reactie achter te laten is een account vereist.
Inloggen Abonneer nu