Donald Trump gedraagt zich als een dolle hond en op een botte manier die in de internationale diplomatie ongekend is. Hij dreigt, scheldt en gooit met grote woorden alsof het niets kost. Hij spreekt over het wegvagen van hele beschavingen, alsof dat een reële optie is. Zijn omgang met trouwe bondgenoten is vaak stuitend en ongeïnformeerd.
De manier waarop hij oorlogsheld Zelensky afblafte, zijn onbeschaamde zelfverrijking, het massaontslag van 15.000 transseksuele militairen, zijn onbezonnen besluiten die hele groepen raken; het is eigenlijk allemaal even onbestaanbaar. Het is hard, bot en staat ver af van de waarden die wij hier verdedigen. Daarover kan geen misverstand bestaan.
Toch is de conclusie die velen trokken – blijf daar weg vanwege reputatieschade – de verkeerde.
Diplomatie is geen morele zuiverheidswedstrijd. Het is het organiseren van invloed. En invloed begint met aanwezigheid. Wie niet gaat, heeft geen gesprek. Wie geen gesprek heeft, heeft geen invloed.
Juist bij een wispelturige president als Trump geldt dat dubbel. Afstand nemen klinkt krachtig, maar maakt hem vooral onbereikbaar. Isolatie tempert niet, het vergroot het risico.
De relatie tussen Nederland en de Verenigde Staten bestaat al bijna 250 jaar. Presidenten komen en gaan. Ook Trump is een passant. Instituties blijven. Dat is de rol van het koningshuis: stabiliteit brengen waar politiek fluctueert.
Het Huis van Oranje-Nassau doet dat al bijna 500 jaar. Niet door weg te blijven, maar door te gaan waar dat nodig is.
Ze gingen naar China, ondanks terechte zorgen over mensenrechten. Niet uit naïviteit, maar omdat je zonder toegang niets verandert.
Ze gingen naar het Midden-Oosten, waar waarden onder druk staan. Omdat invloed daar alleen ontstaat via relatie.
En in Indonesië werd tijdens staatsbezoeken ons eigen pijnlijke en schandelijke verleden niet vermeden, maar benoemd. Dat kan alleen als je er bent.
De roep om nu weg te blijven bij Trump maakt van diplomatie een binnenlands moreel statement. Een naïef gebaar voor de bühne, zonder effect. Het reduceert Nederland tot een openluchtmuseum aan de Noordzee.
Want zonder bezoek is er geen invloed en geen tegenspraak. Geen moment waarop het gesprek wél gevoerd wordt. En ja, daar hoort soms een vervelende foto bij. Dat is de reputatieprijs die je betaalt om de relatie te behouden en ruimte te creëren voor het echte gesprek.
Dat vraagt wel behendigheid van premier Rob Jetten. Dat er in de zijlijn gesproken wordt. Over Oekraïne. Over NAVO-solidariteit. Over wat bondgenootschap betekent als het onder druk staat.
Dat gesprek voer je niet op afstand.
Hoe harder we Trump veroordelen, hoe groter de verleiding om weg te blijven. Maar precies dan moet je gaan. Niet omdat het comfortabel is.
Maar omdat het noodzakelijk is.
Jan Driessen is communicatiestrateeg en directeur en eigenaar van Q&A Communicatie.
Reacties:
Om een reactie achter te laten is een account vereist.
Inloggen Abonneer nu