In memoriam Bies Vermeulen: lief, origineel en genadeloos grappig

Door: Romke Oortwijn

Toen Bies en Sebas bij N=5 kwamen werken en zich bij de balie meldden, fluisterde een meisje verderop in de gang: ‘Wat? Komen die bij ons? OMG, die ene is zó leuk.’ Ik ging ervanuit dat ze Sebas bedoelde, met zijn Alain Delon uitstraling inclusief bril. Maar nee, ze bedoelde Bies. Je kon zó met hem lachen, voegde ze er nog aan toe. En hij was zó aardig en écht heel slim.

Ik had meteen een hekel aan hem.

Want wie was die schuchtere, in feite wat onopvallende jongen? Wie was deze Bies (rare naam trouwens) die in alle opzichten het tegendeel leek van de snelle reclamejongen?

Een corpsstudent uit Groningen, hoorde ik, maar ook aan dat cliché voldeed hij niet. Geen braller, geenszins de lullo van Jiskefet, ook hier was het tegendeel waar. Hij was bescheiden, stuntelig bijna. Je zou hem eigenlijk geen cent geven.

Totdat ie zijn mond open deed.

Je hebt mensen die grappige dingen zeggen en je hebt mensen die rake dingen zeggen. Bij Bies viel dat genadeloos samen. Daarmee nam hij je niet alleen meteen voor je in maar wist hij je ook, niet onbelangrijk in de reclame, meteen te overtuigen. Want daar gaat het in ons vak allemaal om, overtuigen.

Bies was overtuigend.

Hij overtuigde met zijn eenvoud, zijn smaak, zijn intelligentie, maar natuurlijk vooral met zijn humor, zijn ironie. Het was net die messcherpe omkering. Of net die vileine bijzin. Of gewoon die simpele vette grap.

Kijk maar even op bies-sebas.com, en verbaas je over de hoeveelheid beelden en teksten die in je geheugen gegrift staan. De jongen die via de speaker in zijn eentje een conference call houdt, waarbij hij de vraag krijgt of directrice Merel er ook is. Die is er, maar ze staat wel stomdronken te dansen op een bureau. Het is van een hilariteit waar ze bij Toren C jaloers op zijn. En dan natuurlijk Hans, de ex-miljonair. Dan weer als medewerker in een fastfoodrestaurant met zijn elleboog op de mayonaise dispenser, dan weer thuis in bad met popcorn, dan weer gelanceerd in een streekbus die plotseling remt (Wie had dat ooit gedacht? Van X5 naar lijn 5). Zijn zoontje: ‘We hebben een grote auto met chauffeur, maar er zitten ook nog andere mensen in.’

Compromisloos

Het is de manier waarop Bies samen met Sebas acteurs als Patrick Stoof, Frank Lammers, Cees Geel, Jeroen van Koningsbrugge, Carrie uit Sex and the city en vele andere de juiste woorden wist te geven. En dat heeft dan allemaal weer te maken met het juiste script, de juiste regisseur, de juiste behandeling, alles waar het bij ons vak om gaat.

Niet voor niets had Bies op de set vaak iets zenuwachtigs, iets gejaagds. Niet omdat hij onzeker was, zeker niet. Eerder het omgekeerde. Hij wist precies wat hij voor ogen had en ging daar zo compromisloos mee om dat hij iets koortsachtigs kreeg, iets ongeduldigs ook en zelfs onaardig werd als het nodig was.

Je zou het allemaal niet zeggen als je naast hem zat bij Ajax of terugdenkt aan de vrolijke door hem gemaakte pub quizzen. De naam van die comedyserie lag op het puntje van je tong als hij de herkenningsmelodie liet horen. Nou ja, dat.

Van al die originele ideeën, copy en quizvragen moeten we nu afscheid nemen. Maar vooral van het lieve, originele mens dat Wijnand Dirk Vermeulen was. Famous last words had ie niet, maar zijn laatste copy (voor Heineken) zou je veelzeggend kunnen noemen. Hij bedacht de nieuwe themaregel: Heerlijk he? Twee woorden die je op zijn hele reclame-oeuvre zou kunnen leggen.

Het was inderdaad heerlijk Bies, we gaan je nooit vergeten.

Romke Oortwijn is founder van N=5.