Zijn junioren de verliezers van AI?

De AI-jehova’s die junioren in ons vak uitvlakken roepen hard, maar hebben ze gelijk?

Scrollend op LinkedIn lees ik het zoveelste bericht over hetzelfde. 'Junioren zijn de verliezers van AI. Ze leren het vak niet meer. Hun taken worden geautomatiseerd. De instap verdwijnt. En ga zo maar door.'

Ik ben het er totaal niet mee eens. Sterker nog, ik zie precies het tegenovergestelde.

Wat ik elke dag zie is een generatie die iets meebrengt dat geen LLM- of AI-tool kan nabootsen: cultureel instinct. Een voelspriet voor wat er leeft in niches, in de meest weirde plekken die wij seniors, cd's, ecd's - whatever je jezelf noemt - wel willen maar niet kunnen begrijpen.

Niet omdat we dom zijn, maar omdat cultuur nu eenmaal niet democratisch veroudert. Ze groeit vanuit de randen. En aan die randen zitten vaak jonge mensen.

De fout die we maken is dat we AI uitsluitend bekijken als efficiëntieslag. Sneller produceren, goedkoper werken, minder mensen nodig. Dat is het boekhoudersframe. En als je zó naar AI kijkt, dan is een junior inderdaad een dure leercurve die je beter kunt overslaan.

Maar de creatieve industrie is geen productielijn. Ons werk wordt niet beter van snelheid. Het wordt beter van inzicht en relevantie. Van het vermogen om iets te maken waar mensen naar kijken en denken: dit gaat over mij.

En dat vraagt boven alles om onbevangenheid en nieuwsgierigheid. Precies het ding waar junioren van overlopen.

De beste junioren die ik ken, gebruiken AI niet om stappen over te slaan. Ze gebruiken het om sneller bij interessantere vragen te komen. Ze brengen de culturele context mee die AI niet heeft. Ze cureren wat er leeft.

AI kan een trend beschrijven. Maar het kan niet voelen waarom iets resoneert in een specifieke subcultuur, op een specifiek moment. Dat vraagt om iemand die het leeft. Die het ademt. Of op z'n minst er gevoel voor heeft.

Dat kan een senior op papier zijn, maar in de praktijk heeft ook die blinde vlekken.

Ik denk dat we veel te simpel over deze verschuiving denken. We maken er een gesprek over taken van. Wie doet wat. Wat kun je automatiseren. Terwijl de echte vraag is: wie brengt het denken mee dat het verschil maakt?

In de creatieve industrie is dat niet de solo-senior met dertig jaar ervaring en AI tools als gereedschap. Het is het team waarin ervaring en frisse blik op elkaar botsen. Waarin junioren niet worden neergezet als uitvoerders, maar als culturele antennes. Waarin hun instinct serieus wordt genomen in plaats van weggerationaliseerd.

Dus ja, AI gaat ons vak razendsnel veranderen: hoe mensen reclame ervaren, wat ze zien, waar ze voor kiezen.

Junioren zijn daarin geen kostenpost die je kunt wegstrepen. Ze zijn de zuurstof die dit vak levend en relevant houden. 

De bureaus die dat nu snappen, hebben straks het beste werk. De rest heeft straks de snelste output. En dat is niet hetzelfde.

Zo. Dat lucht op. 

Anne Stokvis is creatief directeur en partner van reclamebureau N=5.