Stop met het rondsturen van AI-kotsteksten

Elke keer als ik door een moeras van AI-kotstekst worstel en nauwelijks te boven kom, sterft er een stukje taalgevoel in mij. Ik kreeg laatst een mail van een collega met feedback op een document dat ik had gemaakt. Haar kritiek was omringd door complimenten en beleefdheden. Precies niet zoals ik mijn collega ken en wat ik van haar wens. Haar gewoonlijke vrij botte maar scherpe kritiek was nu vooral zijig. En juist dat maakte me woest. Ik wilde gewoon haar ongefilterde zelf. En dat geldt niet exclusief voor haar, maar voor iedereen met wie ik professioneel communiceer.

Want kijk, als je mij in een professionele setting wat stuurt, neem ik dat in de regel serieus. Dus als ik dan je ongereviewde AI-gewauwel toegestuurd krijg, zadel je mij ermee op. Het is makkelijk voor de verzender, maar verschrikkelijk voor de ontvanger. Het probleem is namelijk dat als ik eventjes niet oplet, ik jouw AI-derrie zit te ontcijferen of, nog erger, te verbeteren. Alleen omdat de verzender te belabberd is om zijn AI-tool te reviewen!

Terwijl ik zo van de Nederlandse taal houd. Ik houd van goed geschreven teksten met diepte en visie en scherpte. Taal die niet altijd rond is, maar je wel verrast en soms irriteert, machtige, krachtige, doctorandus P.-achtige..

Maar ongereviewde AI-teksten zijn altijd geforceerd rondgebreid, op een kabbelende middle-of-the-road-toon met daarin ook nog oorzaken gekoppeld aan gevolgen die nergens op slaan en soms feitelijk hartstikke onjuist zijn. En die blubber nestelt zich ook nog eens in mijn hersenen.

Ik ben niet tegen het inzetten van AI, helemaal niet zelfs. Maar ik ben wel tegen verhulde luilakkerige onverschilligheid in combinatie met AI, een molotovcocktail aan wansmaak. Je moet met dezelfde zorgvuldigheid omgaan met je AI-tools als je met alle professionele tools omgaat. Je kan die stap niet overslaan omdat je LLM op het eerste gezicht een keurig rijtje woorden heeft geproduceerd.

Wanneer ik er iemand op aanspreek, krijg ik vaak hetzelfde antwoord: ‘Ja, het is mijn AI-tool. Ik was het niet zelf.’

Je bent wat je prompt. Want make no mistake, je bent wel degelijk verantwoordelijk voor de output van je AI-agent. Dat je te lui bent om je AI-tool fatsoenlijk op te voeden, zegt misschien meer over je dan je denkt. Uiteindelijk ontmaskert een slechte AI tekst je eigen tekortkoming. Een slecht opgevoede AI is als een verwaarloosde Tamagotchi: hij groeit heus wel op, maar wordt een volwassene met slechte manieren. En zolang de jouwe nog praat als een klein kind, wees dan zo professioneel om te checken wat hij zegt voordat je het de wereld in stuurt.

Dus: haal een AI-diploma. Leer je tool kennen, leer 'm bijsturen, leer wanneer je zelf moet ingrijpen. Ingenieurs noemen dat al sinds de jaren 50 human in the loop. En stuur me anders maar gewoon je prompt.

Sarah Hagens is oprichter van Hagens PR.